Ekin ve biz

Ev Yapımı Nutella Denemesi

2012-01-18T11:44:00.001+02:00

Öncelikle fotoğraflar berbat, bunun için özür dilerim. Makineme, kendi makinesi arıza yapan sevgili eşim el koydu. Zaten ev yapımı nutellanın yapım aşamasını çekmek o nedenle aklıma son anda geldi. Cep telefonuyla telefon çekmekten hiç hoşlanmamama rağmen, hiç olmazsa elimde bir kanıt olsun diye çekmek zorunda kaldım :)

Ben nutella delisi değilim. Ama birkaç kez almışlığım vardır. Geçenlerde Ayça'nın blogunda tarifi ve videoyu görünce, ev yapımı olan şeylere var olan aşırı ilgimden dolayı (şeker yerine pekmezi kullanıyorum yıllardır, ekmeklerimi evde yapıyorum, hazır ürün kullanmıyorum vs.) durmadım hemen denedim. Sonuç şu; Ekin'in haftalık kahvaltı programına gururla "ev yapımı nutellalı ekmek" maddesini ekleyebilirim artık ;)

Evde yapılan/yapılabilecek her şeye Ekin'i de katmaya çalıştığımı bilirsiniz. Bu nedenle akşamı bekledim Ekin'le beraber yapmak için. Her aşamasını gözlemlesin, katılsın, onun güzel elleri de değsin diye :) Fazlaca esmer bir nutellamız olması da sevgili kızımın tercihi :)))

Verdiğim linkte var tarifi ama burada da kayıt altına alayım istedim. Malzemeler ve yapım aşamaları şöyle:

2 su bardağı kavrulmamış fındık
2-3 yemek kaşığı kakao (Ekin bol ekledi, öyle seviyor)
Bal (göz kararı, tadını nasıl severseniz ona göre ayarlayabilirsiniz)
Süt (göz kararı, kıvamı nasıl isterseniz ona göre ayarlayabilirsiniz)

Önce fındıklar tavada kavrulur. Kabukları (videoda püf noktası vardı) bir mutfak havlusu yardımıyla kolayca çıkıyor. Havlunun içine fındıkları atıp üzerini biraz ovalayınca sıyrılıyor kabuklar :) Rondada fındıklar öğütülür. İyice öğütülünce kremamsı bir kıvam alıyor. Bildiğiniz fındık ezmesi gibi. Keşke o aşamayı da çekseymişim :( Üzerine kakao, bal ve sütü ekleyip rondoda kıvamı nutella ayarına yakın bir ayara gelinceye kadar öğütüp karıştırıyorsunuz. O anı fotoğrafladım işte :) Ah, nerdesin caaanım fotoğraf makinem!

Evde bulduğum nutella kavanozunun içine ev yapımı nutella koymak da pek manidar oldu sanki :)))

Sabah yapılan hızlıca kahvaltıdan bir görüntü... Mmmmm sesleri eşliğinde bir dilim çavdar ekmeğine sürülen anne-kız ev yapımı nutellamız ve haftanın her günü portakal suyu içmesine rağmen bugüne özel bir bardak süt (Tire organik sütü ya da AOÇ'nin keçi sütünü kullanıyoruz, ama Ekin süt içmeyi çok çok seven bir çocuk değil)

Deneyin, mis gibi fındık ve kakao kokusu geliyor kavanozu açınca ;)

Canavarlar :)

2011-12-27T14:00:00.000+02:00

Uzun aralar veriyorum ama bu sadece benim isteksizliğimden kaynaklı. Hayatımızda güzel ya da paylaşılacak şeyler olmadığından değil :) Onlardan bir demet aşağıda :)

Ekin farklı kalemlerle resim/çizim yapmayı sever. Ofiste bulduğu bir kalemle yaptığı "canavar" çizimleri ve bir (kendi deyimiyle) karikatür, koridor sergimize birkaç ay önce katıldılar. Her gün bu canavarların yanından kaç kere geçiyorum kimbilir :)))

Bunlar Ekin'in canavarları Radu, Fayto ve Postacı O-O :) İsimler nerden derseniz, hiçbir fikrim yok :))) Tamamen kendi uydurması :))

Bu da çizdiği bir "karikatür". Yere düşmüş (bence resmen yere yapışmış :P) bir fil ve kuş :)

Hayat tam hız gidiyor. Bir sürü dert ettiğim şey var, aynı zamanda bir sürü de güzellik. En önemlisi Ekin'in hayatımıza kattığı güzellikler elbette. Bazılarını paylaşıyorum ama pek çoğunu da kendime saklıyorum doğrusu :) Bazen böylesi daha güzel ;)

Sanat Notları'nda Anne Sohbetleri

2011-11-17T14:50:00.001+02:00

Ajanda Dergisi'nden ve "sanat notları" adlı blogundan tanırsınız Sinem'i. Hala tanımıyorsanız da açıp bakın, sanatın pek çok dalıyla ilgili nefis yazılar yazar. Sinem şu sıralar ikinci kez anne olmanın keyfini yaşıyor :) Belki de bu vesileyle "annelerle sohbetler" başlığında önce arkadaşı olan annelerle röportajlara başladı. Bugün yayınlanan ikinci bölümde benimle yaptığı röportaj var :)

İlgilenenler için şuradayız :)

Sinem'e övgü dolu sözleri için teşekkür ederim, onun sayfalarında yer almak benim için mutluluk oldu :)

Ekin'in Notaları

2011-11-01T10:58:00.001+02:00

Geçen yıl başladığımız müzik eğitimine bu yıl da devam ediyoruz. Bu yıl biraz daha farklı, notaları sesleriyle ve adlarıyla öğreniyor artık Ekin. Ve her gün evde 5 dakika çalışma ödevi var :)) Metalofonla müzik okulunda öğrendiği şarkıları çalıyor. Enstrüman çalmak düzenli çalışma gerektirdiği için, yıl sonunda geçeceği enstrüman eğitimine bir hazırlık olarak verildi bu çalışmalar .

Çok severek çaldığını, söylediğini ve çalıştığını söylememe gerek yok. Müziği seven bir çocuk olduğu için tüm bunları severek yapıyor. Zaten sevmese, ilgi duymasa devam etmeyi düşünmezdik bile...

Yine şarkıları çalıştığı bir akşam, kendi notalarını yazmaya karar verdi Ekin :) Oturdu yazdı ve sonra da çaldı :))

Yazma aşamaları :)

Şimdi de çalma zamanı :))

"Dur, bir daha bakayım şu notalara"...

Müzik okulunda çalıştığımız şarkıların notaları...

Ekin'in yazdığı notalar...

Ölüyoruz!

2011-10-24T23:09:00.001+03:00

Son günlerdeki yaşadıklarımız, duyduklarımız "ulan, keşke izlemeseydim" dedirten berbat filmde izlediklerimiz olsaydı...

Aklımızı, kanımızı donduran şeyler bunlar. Herkes delirmiş gibi! Yaşananlar korkunç, ölen gencecik insanlar, ağzından sözcüklerle birlikte kin, nefret, öfke kusanlar, doğal afeti bile ilahi adaletle, intikamla bağdaştıranlar, dünyada sadece kendi tercih ettiği etnik kökenli insanlarla yaşamayı diğerlerini ortadan kaldırmayı düşünen her çeşit ırkçılar... Allah'ım noluyor? Delirdik mi? Aklımızı mı yitirdik? Bu kadar saçmalık neden yaşanıyor? Hangi bağımsızlık bu kadar canın yitirilmesine değer? Deprem nasıl olur da oh çekilen, ölenlerin olmasına sevinilen bir durum olur? Nasıl, nasıl, nasıl??? Barıştan, insan olmaktan bahsedene tuhaf tuhaf bakmaya başladı herkes! Bu delilik bitmeli bir an önce. Berbat bir filmi izlemişiz de, pişman olmuşuz gibi olsun.

Bu durumu çocuklarımıza nasıl anlatırız? Birileri depremde öldü, biz çok sevindik diye :( Ya da öyle mücadele ettik ki, binlerce genç delikanlıyı öldürdük "karşı taraftan" diye :( Ölüm ve kan üzerinden elde edilenlerden ne hayır gelir?

İçim acıyor, insanların bu hale gelmelerine kahroluyorum. Her ölenle insanlığımız biraz daha eksiliyor, biz bir kez daha ölüyoruz. Ne yazık ki...

Not-1: Bu blogda sadece Ekin'le paylaştıklarımıza yer vermeye çalışıyorum. Gündem ya da kişisel konuları buraya hemen hemen hiç taşımıyorum. Ama bunları yazmak istedim. Geldiğimiz şu nokta üzerinde konuşmamız gereken bir nokta. Burada da yer almalı...

Not-2: Bugün evdeki kışlıklardan, özellikle çocuklar için olanlardan ayırıp yarın götürmek üzere hazırladım. Van'da çocukların perişan olduklarını düşünerek ben de perişan oldum :( Van'a yardım konusunda sosyal medya müthiş çalışıyor, pek çok yerde hızla organize olundu, birçok belediye, firma ve çeşitli kuruluşlar yardımları ulaştırmaya başladılar. Hepsini birarada bulabileceğimiz bir adres var: http://yalnizdegilsinvan.wordpress.com/ Bulunduğunuz yerde yardımlarınızı nerelere ulaştırabilirsiniz, ya da en acil nelere itiyaç var, hepsini bu linkte bulabilirsiniz.

Not-3: Bu konuyla ilgili Fikir Mahsulleri Ofisi'nde bir yazı okudum. "Bu ülkede bugün sadece insanlar ölmedi, insanlık öldü." diye yazmışlar. Üzerine söylenecek bir söz yok bence.

Gidişat...

2011-10-23T03:00:00.001+03:00

Uzun bir ara.. Arayı açtıkça daha da uzaklaşma hissi... Arada açıp bakıp "hımm, güzel şeyler yapmışız" deyip kapatma... Bu ara blogumla ilişkimiz bu yüzeyde ilerliyor. Pardon bu ilerleme değil tabi duraklama :)

Daha içine kapanık bir dönemdeyim. Kendime dönük, dış dünyayla mesafeli... İçerinden dışarıya bakışta çok da sevimli şeyler görünmüyor zaten. Herhangi bir sıkıntı hali değil bu, böyle olması gereken bir dönemi yaşıyorum sanırım. İyi de geliyor. Dışa dönük yapıda bir insan için zorlayıcı olsa bile (normal halime kıyasla epey uzun süredir böyle olduğum düşünülürse) iyi geliyor. Paylaşmadan, konuşmadan duramayan ben, bu kadar ketum olan şu halimi yadırgıyorum ama ruhumun buna ihtiyacı var(mış).

Ekin büyüyor. Artık 5 yaşında bir "abla". Çocuk olduğunu kabul etmiyor, ablayım ben diyor :) Oysa hiçbir zaman "artık abla oldun, büyüdün" deyip de onu zorlamıyoruz. Büyüme sürecini izlemek çok güzel. Ama zorlukları da var elbette. Kızım bazen bir genç kız, hali, edası, kaprisleriyle sanki bir ergen var karşımda. Bazen küçücük bir bebek, sürekli ilgi isteyen, istediği olmadığında hırçınlaşan. Bu değişkenlik normal, ne de olsa 5 yaş 15 yaşın muadili sayılıyor :) Yine de bazen ayak uydurmak zor. 11.00-18.00 arası okulda, ama onu çok özlüyorum, keşke daha çok beraber olabilsek. İyi vakit geçirdiğine ve mutlu olduğuna eminim, her şeyi anlatan bir çocuk. Ama geri kalan zaman bana yetmiyor :) Saçma mı? Belki de :)

- Sabah ve akşam yeterince vakit geçiremediğimizi düşündüğünde "Yatma vakti mi? Ama daha eğlenemedik ki" diye isyan edip ancak beraber kitap okuyacağımızı söylediğimde ikna oluyor :) Bilse bana da yetmiyor o kadarcık zaman :)

- Bir hayali var Ekin'in, makineler icat etmek (bu aralar türlü işlevlerde türlü makinelerin tasarımlarını yapıyor çizimle) ve bu icatlarını bir dükkanda sergileyip satmak :) Hem tasarımcı hem tüccar olacak sanırım :)))

- "Dünyanın sonu var mı?" diye soran küçük bir kıza nasıl cevap verilir? Ya da "Neden hiç klasik müzik bestecisi kadın yok?" diye sorarsa? Soruya soruyla cevap vermek en eğlendiğim kısmı bu işin :)

- İsyan ettiği konulardan birisi de babasıyla daha çok birlikte olmak istemesi. Çok çalışan, mesai saati kavramı olmayan bir babası olunca, babasını deli gibi özleyip anneye isyan eden bir çocuk profili çıkıyor ortaya :) Cumartesileri özellikle isyan tava yapıyor. "Bu ne biçim hafta sonu, babam neden çalışıyor, bütün gün babamla olmak istiyorum ben, babaaaa!" şeklinde sonu gelmez söylenmelerle mücadele etmek zorunda kalıyorum. Sonuçta, birlikte geçirebildikleri her anı dipdibe, kucak kucağa ve kikirdeyerek geçiriyorlar :))

- "Anneciğim, seni çok seviyorum. Bunu binlerce kez söyleyebilirim" dediğinde yaşadığım mutluluk tarifsiz. Benim sevgimin sınırsız olduğunu söylememe gerek yok, eminim hissediyor zaten bunu.

- Tek dileğim (neredeyse hayatımdaki tek beklentim) Ekin yetişkin olduğu zaman, birbirine açık olabilen, sohbet edebilen, dertleşebilen anne-kız (ve babası için de baba-kız demeliyim) olabilmemiz. Bu aralar bu konuyu çok düşünüyorum. Benim çok yaşayamadığım şeyler bunlar, kızıma yaşatabilecek miyim diye dertleniyorum.

Pek çok konuda kararlar vermeliyim. Oysa hiç yapamadığım şeylerden biridir hedefler koymak, orta-uzun vadede planlar yapmak. Şu anda ne hissediyorum, ne düşünüyorum, ona göre davranmak benim yapabildiğim. Çok planlı biri olamadım ben.

Tamamlanmayı bekleyen bir döngünün içindeyim, çember ne zaman ve nasıl kapanır bilemiyorum.

Evimizdeyiz...

2011-09-30T12:27:00.000+03:00

Sonunda döndük :) Son 3,5 aydır evimizde değildik, koca yaz birkaç günlük gelişimizi saymazsak. Özlemişiz.

Ekin bu dönem yeni bir okula başladı. Birkaç gündür ısınma turları vardı, bugün 11.00-18.00 düzenine geçti. Şimdilik her şey yolunda.

Ben dönüşle birlikte yorucu bir tempoya geçtim, malum ev düzenini yeniden sağlamaya çalışıyorum. Bir yandan da ufak tefek değişiklikler yapıyorum evde. Benim için çok yorucu çünkü Ekin'in yeni okula adaptasyonu, dışarıda halledilmesi gereken işler, evde yapılacak dünya kadar iş derken kendimi kaybetmiş durumdayım.

Neyse, bir toparlanayım, yeniden buralarda olacağımı umuyorum :)

Biraz Ara... Tatil Zamanı ;)

2011-06-12T13:17:00.007+03:00

Ekin'in okulunu mayıs sonu itibariyle bitirdik. Yıl sonu eğlencesine katıldık. İpek böceklerimiz koza oldu, kelebek oldu, yumurta bile yaptılar :) Git gel, git gel derken evi de yazlığı da toparladım (resmen yıllık bakım oldu :)) ) Oyumuzu verdik. Eh bize artık müsaade, Ekin'le ekim ayına kadar yokuz.

Hatta bir süre internet bağlantım da olmayacak. Kitaplarımı ve filmlerimi depoladım :) Bu fırsatla bol bol okuyup izlemeyi düşünüyorum geceleri. Ne zaman yazabilirim yeniden bilmem.

Hoşçakalııınnnnn!!...

not: Sevgili blog ziyaretcileri, Berna rica ettiği için, yorumları ben (Ahmet KÜÇÜK) yayınlıyorum. Neden cevap yazmıyor Berna diye düşünmeyin :)) hoşçakalın... (23.06.2011)

Başlayıp Bitirmek...

2011-05-31T10:20:00.000+03:00

Bu yazının amacı Montessori materyallerinden kulpsuz silindirlerle yapılan bir çalışmayı aktarmak değil. Bir çocuğun kendi çalışmasını/oyununu kurgulayıp başlaması, çalışmayı tamamlaması, malzemelerini toparlayarak çalışmayı bitirmesi, işte konumuz bu :)

Elimizdeki malzemeler, mutfakta telaşla hazırlıklar yapan bir anne, canı oyun oynamak isteyen ve biraz da mızmızlanan bir çocuk :)) Çocuk, annesinin teklifiyle odasına doğru yönelir ve oradan kendi seçtiği materyalleriyle yine mutfağa döner, oyunu tek başına oynayacak olsa da annesinin yanında olmak istemektedir. Seçtiği 4 adet kutu ve 4 çalışma sayfasıdır. Kulpsuz silindirlerini kutularından çıkarır ve serbest bir şekilde oynamaya, kuleler yapmaya başlar.

Sonra kendi seçtiği çalışma sayfalarını sıra sıra dizer, kulpsuz silindirlerini yerleştirmeye başlar. Oyun oynarken kimi zaman kendi uydurduğu bir öykü ya da yine kendi uydurduğu bir şarkı oyununa eşlik etmektedir. (Bu arada anne can kulağıyla dinlemekte olup, sanki hiç ilgilenmiyormuş gibi mutfaktaki işine gücüne devam etmektedir. Ara sıra hızla birkaç fotoğraf çekip işine geri döner.)

Kendi belirlediği süre boyunca oyununu oynayan çocuk, artık oyununu bitirmeye karar vermiştir. Her bir renk silindiri tek tek kutularına yerleştirir. Hepsini bir düzen içinde sırayla ve yine mırıl mırıl konuşarak yapar :)

Kutular yerleştirilmiş, çalışma sayfaları üst üste konmuştur. Çalışma boyunca annenin hiçbir müdahalesi ya da yorumu olmamıştır :))

Mendil Katlama

2011-05-26T13:50:00.001+03:00

Maria Montessori, "İnsan çevresine elleriyle sahip olur" der. Pratik hayat/günlük yaşam becerileri alıştırmalarında ellerle çalışmak çok önemlidir.

".......Montessori eğitiminde günlük yaşam becerileri alıştırmaları, sadece çocuğun kendi işini başarması ve bağımsızlaşmasını sağlayacak çalışmalar olarak yorumlanır. Oysa günlük yaşam becerileri alıştırmaları, bu saydığımız hedeflerle birlikte bana göre çok daha fazla bir anlam taşır.

........Çocuk doğuştan getirdiği doğal yapı planı gereği nasıl gelişeceğini, kendi çocukluğunu unutmuş olan yetişkinden daha iyi bilir. Yetişkine anlamsız gelen başka birçok hareketi de yapan çocuk, aslında ev işlerini yaparken kullanılması gereken kaslarını ve organlarını de geliştirme fırsatı bulur."

Alıntı: Maria Montessori Yöntemiyle Çocuk Eğitimi Sanatı, Emel Çakıroğlu Wilbrandt.

Ellerimizi kullandığımız pratik hayat çalışmalarımıza, çok eğlenceli bir çalışma daha ekledik bir süredir; mendil katlama. Farklı yerleri dikişle işaretlenmiş 5 adet mendil gerekiyor bu çalışma için. Evde rahatlıkla hazırlanabilir (ben öyle yaptım :) ).

1. mendil: Kenar orta noktasından başlayan, mendili iki dikdörtgene ayıran dikişle işaretlenmiş.

2. mendil: Kenar orta noktalarından başlayan, mendili dört kareye ayıran dikişle işaretlenmiş.

3. mendil: Bir köşegen doğrultusunda mendili iki üçgene ayıran dikişle işaretlenmiş.

4. mendil: İki köşegen doğrultusunda mendili dört üçgene ayıran dikişle işaretlenmiş.

5. mendil: Sadece orta noktasından işaretlenmiş.

Ekin'in Okulunda Haftasonu Kahvaltısı

2011-05-22T01:55:00.002+03:00

Okulun bahçesindeki kahvaltıdan birkaç fotoğraf (geçen hafta pazar günüydü kahvaltı)...

Kelebek yüzlü tatlı kızım...

Trambolinde zıp zıp zıplama...

Bahçeye yayılma...

Müzik eşliğinde sandalye kapmaca oyunu...

Arkadaşlarla minderlerin üzerinde güneşlenme...

Sarmaş dolaş olma...

Minderlere uzanma...

Babanın yüz boyası tazelemesi...

"Babamın ellerinde güvendeyim"...

İzleyicimiz de var...

Tazelenmiş boyalarla oyuna hazırız yeniden...

Çadır oyunu...

"Annem bana ne diyor?"

Çuval yarışları başlasın!

"Çok eğlenceli" :)

Bir daha yarışalım mı?

Kızlar ve scooter'lar...

Uçurtmaaaaa

2011-05-10T14:00:00.001+03:00

Yoldan alınan uçurtmayla plansız bir uçurtma eğlencesi yaşadık. Küçüklerden daha uzun süre büyüklerin uçurtmalarla ilgilenmesi de ilginçti tabi :)))

Güzel bir hava, hafif bir rüzgar, bahçede aile toplantısı, yeme içme, sohbet... Güzel bir pazardı :)

Ekin'in ilk uçurtma deneyimi...

"Uçurtmanın uçmasını izlemek çok güzelmiş anne" :)

Defne'nin uçurtması bir türlü uçurulamayınca Ekin, Defne'nin kendisi gibi uçurtma eğlencesi yaşayamamasına üzüldü ve uçurtmasını bir süreliğine Defne'ye vermeyi teklif etti. Biraz da Defne uçurdu uçurtmayı. Sonra ikisi de uçurtmayı bırakıp, sağa sola koşuşturmaya, karınca yuvası bulup incelemeye, kumları deşip taşları dizmeye gittiler :)

İyi ki Anneyim :)

2011-05-07T09:15:00.001+03:00

2 Ekim 2006'da bizi ailesi olarak seçip hayatımıza katılan bu küçük hanıma, beni anne yaptığı için binlerce kez teşekkür ederim. Beni, kendimi daha iyi tanımamı sağlayan annelik duygusuyla tanıştıran canım kızıma teşekkürlerimi sunuyorum :). Anne olduğum için, böyle bir kızım olduğu için ne kadar şükretsem azdır.

Tüm annelerin ve anne olmadan da anneliği hissedip yaşayanların anneler gününü kutlarım :)

Lapbook Denemeleri-1- Kelebek Lapbook

2011-05-05T14:40:00.006+03:00

Kelebek lapbook'unu 2 sene önce hazırlamaya başlamıştım, geçen sene tamamladım, şimdi de buraya koymaya karar verdim :)

Ekin'in okulunda bu ayın konusu "bahçemizde neler oluyor?". İklbaharın gelişiyle birlikte, ağaçları, böcekleri, doğayı gözlemliyorlar. Çok şanslılar, çünkü bunları yapabilecekleri güzel bir bahçeleri var :) Ben de bu konuya uygun olarak, yeniden bu kelebek lapbook'umuzu çıkardım Ekin'le oynamak için.

Hemen hemen her aşamasına Ekin'i de dahil etmeye çalışıyorum bu tip çalışmalarda. Burada da emeği çok kızımın :)

Geçen yaz lapbook'u tamamlama çalışmalarımız sırasında salonumuzun hali (kısmi olarak)...

Montessori eğitimi blogumuzdaki kelebek lapbook'unu temel alarak başlamıştım 2 yıl önceki çalışmada. Sonradan kendimce eklentiler yaptım. O zaman hazır linkleri kullanmak işime gelmişti, ama şimdi olsa daha farklı yapmaya çalışırdım. Çünkü kaynaklar sonsuz :))

Lapbook'un kapağı...

Açılmış hali...

(ortadaki öykü kısmı ve mor eklenti sayfaları benim lapbook'umdaki farklı kısımları oluşturuyor)
Kelebeğin yaşam döngüsünü anlatan resimler (Ekin boyadı).

Caterpillar counting game, Ekin'in severek oynadığı bir oyun. Çiçek kartlarını da Ekin boyamıştı. Maalesef linkini kaydetmemişim.

Mor eklenti sayfaları yukarıya kaldırılınca lapbook'un orta bölümü çıkıyor ortaya...

Kelebek çıkartmaları, yaşam döngüsü çarkı ve kelebek nokta birleştirme oyunu...

Orta üst bölüm: Sıralama kartları

İnternetten bulduğum bir öyküyü, Ekin boyadı, şeffaf laminasyonla kapladım ve sayfanın orta bölümüne sayfa numaraları üst üste gelecek şekilde sıraladım (kendi fikrim ;) ).

Bir tırtıl tekerlemesi ve Ekin'in boyadığı tırtıl. Aslında daire olan kısımlara sorular geliyor :)

Lapbook'un sol üst bölümü, simetrik kanatlar ve kelebek şiirleri...

Sol alt bölüm, kelebek kartları...

Sağ üst bölüm: kelebeğin yaşam döngüsü sıralama kartları -1 ...

Sağ üst bölüm: kelebeğin yaşam döngüsü sıralama kartları -2 ...

Sağ alt bölüm: Kelebek eşleştirme / hafıza oyunu kartları...

Lapbook'un arka sayfası. Ekin kelebekleri tek tek boyayıp kesti, kendi sayfasını oluşturdu.

Bu da numaralara göre belirlenen renklerle kelebek boyama oyunu :)

Not: Fotoğraflar geçen seneden ;)

Pazar Keyfi, Ekin ve Zeytin...

2011-05-04T14:40:00.004+03:00

Ailecek beraber geçirdiğimiz tek gün olan pazar günlerini genellikle dışarda geçiririz. Özellikle hava güzelse, açıkhavada olmak Ekin'i de bizi de mutlu eder. Çok şey aramayız, azıcık yeşil alan, rahat edebileceğimiz bir ortam, görüp sevebileceğimiz hayvanlar da olursa, oh değmeyin keyfimize :)

Bu pazar da sabah çıkıp akşam girebildik evimize. Sabahtan halletmemiz gereken işler vardı, onları halledip güzel bir kahvaltı yaptık. Kazlar, ördekler, tavuklar ve civcivler (tavukların önüne civcivleri alıp saydığı gibi ilginç bir teorisi oldu Ekin'in) ve tabi bu mini salıncak Ekin'in epey hoşuna gitti :)

Zar zor sığsa da azıcık da böyle sallanmak istedi Ekin :))

Akşamüzeri arkadaşlarımızı ziyaret ettik, mangal partisi yaptık. Ekin açısından çok mutluluk verici bir ziyaret oldu bu, çünkü o evde Zeytin var! Zeytin yavru bir "kız" köpek :)) Ekin onunla oynamaya bayılıyor!

Zeytin küçük ve çok kareketli bir yavru köpek, Ekin'in peşinden bir an olsun ayrılmıyor. Zaten o bir an ayrılırsa, Ekin bu sefer onun peşine düşüyor :) İki hareketli yavru, evin içinde, terasta kıpır kıpır oynayıp durdular.

Akşam olunca koltuklara yayılma vakti geldi demektir :)

Sevgili arkadaşım Umur'a da bahsettiğim gibi, Ekin'in en büyük istediği Urla'ya taşındığımızda bir köpeğinin olması (bir de tavşan, hatta bir de kedi :)) ). Çok istiyor, " alabilir miyiz anne, alabilir miyiz?" diye sorup duruyor. O zamana kadar biraz Zeytin'le tecrübe edinsin bakalım. Hatta hafta sonları alın diyorlar Zeytin'in sahipleri olan arkadaşlarımız. Bir köpeğe nasıl bakılır öğrensin, sorumluluğunu alsın, öyle karar versin diye.

Biz çok seviyoruz Zeytin'i, o da bizi seviyor, her gelişimizde aşırı sevinç gösterilerinde bulunuyor. Hatta hayvanlarla pek arası olmayan, onlara benim gibi ya da Ekin gibi dokunmayı pek sevmeyen eşime bayılıyor, yanına kıvrılıp, ona iyice sokuluyor. Bu durum Ekin'in pek hoşuna gitmiyor ama :)

Küçükken bir hayvan dost edinme tecrübem olmadı. Ama Ekin'in hayvanları severek, onlarla beraber olabileceği ortamları oluşturmaya çalışıyoruz. Umarım kendi hayvan dostunu edinip, ona bakabileceği ortamı da sağlayabiliriz...

İpekböceklerinin Yarattığı Heyecan

2011-04-29T23:55:00.004+03:00

Çocukların küçücük şeylerle mutlu olabilmesi diye bir cümle kurulur ya bol bol, her defasında bunun kanıtını görebilirsiniz evde küçük bir çocukla hayatı paylaşıyorsanız eğer. Babası ipekböcekleri alıp getirince, "ipek tırtıllarım" diye deliye dönen bir kuzucuk var bizim evde. Sevinmek sözcüğü az kalır! Resmen çıldırdı :) Evin içinde zıp zıp zıplayıp "ipek tırtıllarımı beslerim, onlara dut yaprakları toplarım, onlarla konuşurum, onları gezdiririm, onlarla şöyle yaparım, onlarla böyle yaparım (şöyle böyle kısmını ben uydurmadım, aynen böyle söyledi Ekin :) O kadar çok yapacak şey saydı ki hatırlayamıyorum çoğunu, sayarken cümleyi böyle tamamladı.)

Minicik bir kaptan çıkan mini mini ipekböcekleri...

Bahçeden toplanan dut yapraklarının içine ipekböceklerini yerleştirdiler baba-kız...

Bir mini mini ipekböceği Ekin'in elinde...

"Rahat mısınız orada?" :)))

"Afiyet olsun ipek tırtıllarım!"

Valla ben söylemiyorum, Ekin sürekli onlarla konuşuyor :))

Önümüzdeki Ayların Provası :)

2011-04-25T00:50:00.003+03:00

Ekin sabırsızlıkla yazın gelmesini bekliyor :))

Bu pazar provasını yaptı önümüzdeki ayların...
:)

Mardin Gezisi- 3. Bölüm (son)

2011-04-15T14:25:00.001+03:00

Mardin'e 30 km uzaklıktaki Dara Köyü'ndeyiz. Kaya mezarlarını ve su sarnıçlarını mutlaka görmek lazım. Uzak olması ile gözden kaçırılan bir yer burası. Önden araştırıp Mardin'in gezilecek yerlerini bilmeden giderseniz, belki de haberiniz bile olmadan dönebilirsiniz. Mezopotamyanın Efes'i kabul edilen Dara kenti, bir Ahamani olan Darxis tarafından M.Ö.530-570'te parsedia (dinlence) olarak inşaa ettirilmiş. Dara kentinin parçaları şu an varolan köyün inşasında kullanılmış. Bu yüzden kent hakkında net verilere ulaşmak güçleşmiş.

Kaya mezarlarını yine oradaki genç arkadaşların rehberliğinde gezdik. İçlerine girip, kat kat mezarları görebildik.

Nekropolis'ten (antik mezarlık) bir görünüm...

Ve müthiş su sarnıçları...

Dara, Mezopotamya'nın ilk barajının ve sulama kanallarının olduğu kentmiş. Su sarnıçları, birbiriyle bağlantılı 10 gözlü yapısıyla oldukça kalabalık bir nüfusa yetecek miktarda su depolayabilmekteymiş. Yarı seviyeye kadar tek parça kayaya oyularak yapılmış olan sarnıcın geri kalan kısımları tuğla ve taşlardan yapılan tonozlarla kapatılmış.

Köyde yaşayan çocuklar (çoğu kız) çevrenizi sarıp, size bir sürü bilgi sunuyorlar, istemeseniz de. Ama hepsi birbirinde sevimli bu kızlar Ekin'i çok şaşırttılar. Anneleri nerde, neden bütün gün dışarıdalar diye sordu sonradan bana :))

Kızlardan biri Ekin'i çok sevdi, "keşke kardeşim olsaydı Ekin" dedi :) Onunla epey ilgilendi, oyunlar oynadı :)

Gün batarken (doğuda olduğumuz için erkenden hava kararıyordu) Mardin'e dönüş yolundan Mardin görünümü...

O gece, sıra gecesine katıldık. Hava serindi, içerden olayı izleyebileceğimiz harika konumu olan bir masa seçtik. Böylece üşümeden, Ekin'in de erken uyuduğu düşünülürse uzun vakit geçirebileceğimiz, ama etkinliği de kaçırmayacağımız bir konumda yedik yemeklerimizi...

İşte Mardin tabağı... Sembusek, içli köfte, etli ekmek ve müthiş tandır ve pilav :)

En çok Ekin'in bayıldığı ama hepimizin beğendiği bol narlı ve nar ekşili salata... Mmmm, nefisti gerçekten :)

Her akşam yemeğini bile zor yiyip uyuyan kızım. İki koltuk-sandalyeden yatak, üstüne bir örtü, tamamdır. İyi geceler Ekin'e. Biz muhabbete, yemeye içmeye devam :)

Ertesi gün programımız Midyat'tı. Biz önce Hasankeyf'i görelim dedik. Sular altında kalmadan önce...

Biliyorsunuz, Hasankeyf Ilısu Barajı ile sular altında kalma tehlikesi ile karşı karşıya. Kültürel ve tarihi zenginliklerimizin çoğu gibi Hasankeyf de kurtarılamayacak maalesef.

Hasankeyfli kızlar :) Bıcır bıcır, hiç durmamacasına konuşuyorlar :)))

Köprüden geçerken Hasankeyf...

Akşam Midyat'taydık. Midyat'ta Kasr-ı Nehroz Oteli'nde kaldık. O gün (20 Mart) doğumgünümdü. Mardin'den aldığımız Süryani şarabı ve künefeyle bir kutlama yaptık :) Harika bir doğumgünü hediyesi olan gezimizin de son akşamıydı.

Ertesi gün Midyat'tan görüntüler... Dinlerin ve dillerin birleşme noktası Midyat...

Görebildiğimiz tek yeşil yer...

Midyat'a yeterince zaman ayıramadık, dönüş uçağına bile zor yetiştik :)

Uzun zamandır en çok keyif aldığım gezilerden bir oldu Mardin gezisi. Ve şimdiye kadar aldığım en güzel doğumgünü hediyesi :) Umarım size de yansıtabilmişimdir bu keyfi. Eh, renkler sarı-kahve tonlarında ama Mezopotamya topraklarında her yer böyle :) Yaşadığımız yerden farklı yerler ve kültürler görmek, orada tarih ve kültürün içinde bulunmak müthiş bir duygu bence...

Portreler

2011-04-09T09:45:00.004+03:00

Mardin gezisi boyunca eşimin çektiği portre çalışmaları...

Mardin Gezisi- 2. Bölüm

2011-04-06T10:20:00.002+03:00

... Kaldığımız yerden devam Mardin gezisine :)

Biraz çarşı manzarası. Hemen hemen her dükkanın önünde bunlar satılıyor, kavrulmuş karpuz çekirdekleri (küçük poşetlerdekiler) ve kahve çekirdekleri...

Ve meşhur bakır işçiliği ile yapılmış bakır ürünler. Çoğuna özellikle tepsilere, Mardin'e özgü şahmeran motifi işlenmiş.

Ana cadde üzerindeki Kasım Tuğmaner Camii...

Cadde üzerinde dolaşırken şöyle bir manzarayla karşılaşabiliyorsunuz...

İşte buna çok güldük :)))

Ve yine Mardin sokakları...

Eski bir Süryani evi...

Ekin ve ben Mardin sokaklarında yürüyoruz :)

Süryani Kadim Kırklar Kilisesi ( M.S 569) diğer adıyla Mar Benham Kilisesi...

Daha önce Süryaniliğin merkezi Mardin ve çevresiymiş. Bu nedenle Mardin ve çevresinde pek çok sayıda Süryani Kilisesi bulunmakta. Daha sonra merkezin Şam'a kaymasıyla az da olsa önemini yitirmiş buraları.

Kiliseden bir detay...

Mardin silüeti...

Koruma planı çerçevesinde sonradan yapılan ve genel dokuya hiç uymayan yapılar yıkılıyormuş. (İlgili haber şurda) Hatta bazılarına biz de tanık olduk. İnanın o güzelim taş doku içerisinde gözünüz beton yapıları hemen algılıyor ve rahatsız oluyorsunuz. Hele o çanak antenler!

Kasımiye Medresesi (15. yy) avludan bir görünüm...

Medrese'nin iç mekanından bir görünüm...

Görkemli giriş kapısı...

Ve Deyrul Zarafan Manastırı diğer adıyla Mor Hananyo. Süryanilerin tarihi ve dini değerleri arasında bugüne kadar ayakta kalabilmiş çok özel bir yapı olan manastır, 639 yıl boyunca Dünya Süryanilerinin patriklik merkezliğini yapmış. Manastırın yapım tarihi Mardin ilinin kuruluşuna kadar uzanıyormuş. Mardin merkeze uzak, güney tarafı hariç her tarafı dağlarla çevrili bir yapı. Gelen ziyaretçiler grup grup içeri alınıyor ve bri rehber manastırla ilgili detaylı bilgiler aktarıyor gelenlere. Oldukça ilginç bilgiler elde ettik bu ziyaretimizde.

Bir sonraki bölümde Mardin'den daha da uzaklaşacağız. Dara harabeleri, Hasankeyf ve Midyat var sırada...

Önemli not: Bu bölümde ve sonraki bölümde fotoğraflardan bazılarını eşim çekti. Nefis karelerin birçoğunda büyük emeği var. Hakkını yemeyeyim :) (Sonra zaten söyleyip durur bana :)))) )

Mardin Gezisi- 1. Bölüm

2011-04-04T10:15:00.007+03:00

Mardin'deki ilk günümüz: Öğle saatine yakın Mardin'e indi uçağımız. İlk durağımız Kebapçı Rido oldu :) Acayip açtık ve nefis kebapları resmen yuttuk :))

Mardin'de Erdoba Konakları'nda kaldık ve otelin terasından görünen manzara şöyleydi: Mezopotamya Ovası...

Mardin'de tek bir ana cadde var ve tek yön. Herkes Arapça konuşuyor :) Ve turist olduğunuz belli olduğu için, etrafınızı Mardin'li çocuklar sarıyor. Hepsi rehber! " Buranın tarihini anlatalım mı abla?" Cevabınızın evet ya da hayır olması farketmiyor, hemen başlıyorlar anlatmaya :) Ve geziniz boyunca yanınızdan ayrılmıyorlar. Bu sayede birçok çocuk tanımış olduk :) Hemen etrafı gezmeye başladık. İzmir'de yağmurlu havayı bırakıp günlük güneşlik bir Mardin havası yaşadık.

Şehidiye Medresesi...

Şahtana ailesi için mimarbaşı Lole tarafından yapılan konak. 1953'ten beri PTT binası olarak kullanılıyor.

Bir avlunun çevresinde U şeklinde dizilmiş revaklar, eyvanlar ve odalardan oluşan bir yapı...

Kapı ve pencere sövelerinde, cehpenin hemen her yerinde inanılmaz güzellikte taş işçiliği görmek mümkün...

Mardin Kalesi'ne bakış...

Mardin'li çocuklar :) Öyle güzel portre çekimleri yaptık ki onlarla... Sadece portreler başlığıyla ayrı bir post konusu olur :)

Sıtti Radviye (Hatuniye) Medresesi ve çevresi...

İç mekan. Ve yine taş işçiliği... Cami içinde Hz. Muhammed'e ait olduğu kabul gören bir ayak izi var.

Her yerde nefis taş işçilikleriyle yapılmış yapılar var. Ekin'in Mardin'deyken halası ve eniştesiyle telefonla konuşurken anlattığı gibi " Her yerde taş evler var, taşları oymuşlar, evler yapmışlar" :)))

Mardin'de Sakıp Sabancı Mardin Kent Müzesi de görülmesi gereken yerlerden. Mardin'le ilgili pek çok şey öğrenmek için kesinlikle gezilmeli bu müze.

Bizim Mardin'de olduğumuz tarihlerde Abidin Dino sergisi de vardı Sakıp Sabancı Müzesi'nde. Mardin'de Abidin Dino sergisi de gezdik :)

Osmanlı döneminde Mardin'de inşa edilen ilk eğitim yapısı. Kız Meslek Lisesi...

Tüm cadde boyunca dükkanlarda görebildiğimiz çeşit çeşit sabunlar...

Yine cadde üzerinde yakın zamanda ortaya çıkarılmış bir kilise...

Dolaşırken dikkatimi çeken bir terzi dükkanı ve Efran amca. Uzun uzun sohbet ettik. Tarihten fırlamış günümüze gelmiş gibi, her şey eskiye ait bu dükkanda...

Mardin sokakları...

Sokaklar dar ve hep basamaklı olduğu için eşeklerle yük taşınıyor. Daracık, gözünüzün taş rengine doyduğu Mardin sokaklarında dolaşmak çok güzeldi...

..... Flaşşşş! ay em e fadırrrrr.... Korsan yazı (süreli yazı) yayından kaldırılması an meselesi.... (konsepte uymuyor çünkü yazı olarak)

2011-03-30T18:39:00.010+03:00

Şimdi, izinsiz, öyle içten gelen bir yazma coşkusuyla, bana ait olmayan bir alanda bir yazı paylaşacağım... Bir yerde okumuştum. Sonra dijital olarak gelince -paylaşmak kolay olduğundan- sizlere aktarmak istedim. (heyy, blog yazarı istemezsen hemen silebilirsin…)

Önce yazı; --------------------- Doğumundan ergenliğine kadar tamamen modern çocuk eğitimi yöntemleri ile yetiştirilen ve "Türkiye'nin çocuk gelişimi kitaplarına göre büyütülen ilk çocuğu" unvanına sahip olan Zirve Doruk Kesican (25), geçtiğimiz günlerde askerden gelmesinin ardından bankacı olabilmek için gün sayıyor. Anne karnında klasik müzik dinleyerek başladığı yolculuğunun ardından, dünyaya adımını annesinin suda yaptığı doğumla atan Kesican'ın bankacılık yolunda ilerlemesi aileyi bir miktar hayal kırıklığına uğratsa da, kendisi bu durumdan pek şikayetçi değil. Türkiye'nin suda doğumla dünyaya gelen ilk bebeği Zirve Doruk Kesican, Türkiye'nin modern usüllere göre yetiştirilen ilk çocuğu... Daha annesinin karnındayken klasik müzik dinletilerek hayata hazırlanan Zirve Doruk, 1985 yılının haziran ayında Türkiye'de bir ilki gerçekleştiren annesi Ebru hanım tarafından suda dünyaya getirildi. Çocuklarının gelişimine verdikleri önemi "Oğlumuzun içine doğduğu evrene saygılı, özgüvenli ve bizim başaramadıklarımızı gerçekleştirebilecek bir çocuk olması için her şeyi yaptık" sözleriyle özetleyen anne Ebru Kesican, biricik yavruları Zirve Doruk hakkında şu bilgileri verdi: Aktivite içinde kalan bir çocukluk dönemi "Eşim ve ben, Zirve Doruk için o zamanın en modern usulleri neyse hepsini birer birer uyguladık inanın. Oturmasını, kalkmasını, tuvalet adabını, kaç yaşında hangi arkadaşları ile ne oynayacağını falan hepsini kitabına uygun yaptık. Koca insanlarız, şu yaşa kadar daha bir kere psikoloğa gitmedik; Zirve Doruk belki 2 yaş sendromuna girer diye pedagog'a koştuk zamanında. Henüz 5 yaşında baleye başladı, sonra piyanoya yazdırdık, ilkokuldayken tenis oynardı, satranç deseniz o da var, yemedik içmedik özel okullara da gönderdik ama gelin görün ki yaş biraz ilerledikçe bizim oğlanın da diğerlerinden pek bi farkı kalmadı. O kadar tenis dersi alan çocuk yine halı saha maçına gitti, yine bütün gün oturup televizyon izledi. İşte şimdi de bankacı oluyor... Tamam oğlumuzdur, bir yaramazlığını da görmedik çok şükür ama suda dünyaya gelen bir çocuğun, şimdi elinde iddaa kuponlarıyla gezip, bankacılık sınavlarına hazırlanması da ağrıma gidiyor açıkçası." "Çocuk maalesef kendini amorti etmedi" Sözlerine oğlunun hiç değilse it kopuk serseri olmadığı için memnun olduğunu söyleyerek başlayan baba Serhat Kesican ise yine de yaptıkları yatırımların çok da karşılığını alamadıklarını itiraf etti. Kendisinin de bir devlet bankasından emekli olduğunu dile getiren baba Kesican, "Zirve Doruk ne olursa olsun bizim canımız ama yine de bir kendi çocukluğuma bakıyorum, bir bizim Zirve Doruk'un çocukluğa bakıyorum, aklım almıyor... Ben köy yerinde, saldım çayıra mevlam kayıra anlayışıyla yetişip bankacı oldum, bizim oğlan aman hangi yaşta hangi oyun kişisel gelişimine katkıda bulunacak, aman organik gıdalarla beslensin falan derken yine sonunda benimle aynı noktaya vardı. Kabaca bir hesap yaptım, bankadan emekli olana kadar kazanacağı parayla bu yaşa gelene kadar onun için yaptığımız masrafı ucu ucuna ancak çıkartabiliyor. Neyse, canı sağolsun tabii. Evlattır neticede..." diyerek, yaşadığı hayal kırıklığını gözler önüne serdi. "Bazı şeyler zorla olmuyor" Anne ve babasının açıklamalarının ardından söz alan Zirve Doruk Kesican ise bazı şeylerin de fıtrat meselesini olduğunu ve ailesinin daha en başta klasik müzikle olsun, suda doğumla olsun beklentileri gereksiz yere yükselttiğini belirtti. Sadece isminin ağırlığının bile kendisi için yük olduğunu vurgulayan Zirve Doruk Kesican, "Valla benim kimseden baleydi, gitar kursuydu bilmemneydi gibi bir talebim olmadı. Zaten sonra arkadaşlar arasında da epey zorluk yaşadım, sıkıntılar oldu. Baleyi filan zaten kimseye anlatamazsın da, suda doğum hikayesi yüzünden bile lise bitene kadar lakabım lepistes olarak kaldı. Sağ olsunlar uğraşmışlar etmişler ama keşke hiç girmeselerdi böyle işlere" dedi. Hayatının bundan sonraki dönemi için sınavları geçebilirse bankacı olmak ve Fizik öğretmeni olarak atama bekleyen kız arkadaşıyla evlenip birlikte 10 sene ev kredisi ödemek gibi planları olduğunu belirten Zirve Doruk Kesican, açıklamalarına şöyle son verdi: "Bizden geçti artık ama çocuk sahibi olunca yine elimiz mahkum deniycez bu klasik müziğiydi, suda doğumuydu, zeka geliştiren oyuncaklarıydı falan. Bu şekilde 3-5 jenerasyon sonra belki aileden dahi bir bilimadamı ya da bir gol kralı falan çıkarabilirsek ne mutlu bize...

---------------- Şimdi biraz yorum;

Çok güldüm haliyle. Önce gerçektir diye düşündüm. Ama sanırım Zaytung haberi. Ama, içeriğinde çok da haksızlar diyemeyeceğim. Çocuklara yüklediğimiz anlamlar, görevler ya da her neyse gerçekten çok ağır değil mi? En azından çocukken, böylesine sorumsuz ve oyun çağlarındayken dayatmalarımız ne denli doğru? Bilemiyorum… Ne yaparsak yapalım, hayat onların… Seçimlerini yapacaklar.

İçinizden, iyi de bizim görevimiz ortam oluşturmak, zemini tesis etmek dediğinizi duyuyorum. Ama Zirve’nin dediği gibi, "Valla benim kimseden baleydi, gitar kursuydu bilmem neydi gibi bir talebim olmadı” derlerse ne cevap vereceğiz…

Belki de bunları şu günlerde çok yorgun olduğumdan yazıyorum. Yani diyorum ki, iyi ki çocukluğum kırsal bir alanda geçti. İyi ki doya doya oynadım. Piano kursu, vs yoktu da gönderilmedim. Ivır zıvır eşyalara Fırat gibi “Oynarım ki ben bununla dedim” ve oynadım. Zaten modern hayat insanlara zorlaştırılmış bir hayat sunmuyor mu? Her şeyin zorluğu gün be gün artıyor ve geçilmesi gereken eşiği yükselmiyor mu?

Her neyse bir gülmeli, bir düşündürmeli yazıma baba bir adamdan alıntı ile son vereyim… ....

çocuklar senin çocukların değil

hayatın oğul ve kızları

seninle beraber ama sana ait değiller

sevgini verebilirsin onlara ama düşüncelerini değil

çünkü onların kendi düşünceleri var

bedenlerini evinde barındırabilirsin ama ruhlarını değil

çünkü ruhları yarının evinde yasar ve sen o evi rüyalarında bile ziyaret edemezsin

onlar gibi olmak isteyebilirsin ama onları kendine benzetmeye çalışma

çünkü hayat geriye gitmez

sen bir yaysın çocuklar senden ileriye fırlayan oklar gibi...

Halil Cibran

not: Böyle yazdığıma bakmayın… Bu yazdığım, paylaştığım her şeyin çıkmazını içimde hissediyorum. Hele Cibran’a bu açık sözlülüğünden dolayı neler neler diyorum…

Bir Blog Ödülü :)

2011-03-25T17:43:00.007+02:00

Keyifli bir ödüle, keyifli bir fotoğraf yakışır ;)

18-21 mart tarihlerinde Mardin gezisindeydik. Eşimin bana doğumgünü hediyesiydi bu seyahat :) Çok güzel yerler gördük, çok güzel vakit geçirdik. Yaklaşık 1200 adet fotoğraf çekmişiz :) Dönüşte kendimize gelmemiz biraz uzun sürse de, yakın zamanda paylaşacağım Mardin anılarımızı ve çektiğimiz fotoğrafların bazılarını.

Bu arada blogum bir ödül almış. Dünya tatlısı minik bir kız var, adı Yağmur. Annesi meslektaşım, Yağmur'un harika fotoğraflarını paylaşıyor birdamlacıkyağmur adlı blogunda. Adı bile güzel olan bir ödül vermiş blogumuza, okuması en keyifli blog ödülü :) Çok teşekkür ederim Damla, böyle bir ödül almak ne güzel :)

Benim severek takip ettiğim çok blog var. Ama okurken ayrı bir tat aldığım birkaç blog var, onlara vermek istiyorum bu ödülü: Syrakusa, içimdekidörtmevsim, sanatnotları ve içimdençağlayanlar, okuması en keyifli blog ödülünü size veriyorum kabul ederseniz :)

İzmir Kukla Günleri Ve Bir Oyun

2011-03-16T23:47:00.001+02:00

Bu hafta geçen hafta sonundan itibaren tam "bahar gelmiş neyime" durumu yaşadık kızımla. O hasta, ben hasta... Neyse toparlanıyoruz yavaş yavaş epey bir süründükten sonra.

Hafta sonu Ekin'in okuluyla birlikte İzmir Kukla Günleri kapsamında bir kukla gösterisine gittik. Okulla olmasa da gitmeyi planladığım bir oyundu, Bulgaristan'dan State Puppet Theatre grubunun Allegro Vivace adlı oyunu. Bence izlemesi çok eğlenceli bir kukla gösterisiydi. Ekin özellikle müziklerini çok sevdi. Çünkü çoğunlukla klasik müzik ezgileri kullanmışlardı.

Oyundan birkaç görüntü...

Oyundan sonra kukla oynatıcılar, çocukları kuklara dokunmaları ve fotoğraf çektirmeleri için sahneye çağırdılar.

Çocuklar merakla kuklaları incelediler.

Bir ara fazla izdiham olunca Ekin pek hoşlanmadı bu kalabalık durumdan, o gece hastalandığı düşünülürse çok şaşırtıcı değil benim için o günkü keyifsizliği...

Ekin ve sınıf arkadaşı Zeynep. Zaten bizim bulunduğumuz tüm fotoğrafları (Ekin kucağımdan inmek istemeyince) Zeynep'in annesi çekti sağolsun.

Oyun sonrası ısrarla kucağımda kalmaya karar veren Ekin'ciğim, "anne tost istedi canım" deyince canıma minnet dedim ve kızıma Güzelyalı'da tost ve ayran ısmarladım. Gerçi sonlarına doğru gözleri kızarıp ateşi çıkmaya başlamıştı ama olsun. Kızım ister de ben yapmaz mıyım?

Anne-Kız Hallerimiz

2011-03-09T09:46:00.000+02:00

Dışardan eve geldik, İzmir'e ince ince kar yağıyordu :) Ekin pijamasını giydi, ağzına bir parça çikolata attı, anne-kız biraz koklaştık :) Dün akşamdan anne-kız hallerimiz...

Planetaryum

2011-03-07T10:25:00.003+02:00

Fransız Kültür Merkezi'ne Bilim Haftası kapsamında düzenlenen çeşitli etkinliklerden biri de planetaryum seansıydı. Eşim geçen perşembe akşamı için üçümüzün adını yazdırmış. Gösteri Salonunda, Palais de la Découverte’ten gelen Cosmodyssee III Planetaryum’unu görmeye gittik. Aslında bu seanslar yetişkinler içindi, ama Ekin'in de ilgisini çekeceğini düşünüp, üçümüz beraber katıldık. Planetaryum nedir derseniz, http://www.planetaryum.com/ sitesinde şöyle bir tanım var: "Planetaryumlar; gökyüzünü, uzayı tanıtmak, merak uyandırmak ve araştırma yapmayı teşvik etmek için kullanılan, eğitim ve eğlence araçlarıdır."

Cihaz şöyle bir şey :

Planetaryum ile yıldızlar, takımyıldızları ve bunların gökkubbedeki temel hareketleri incelenebiliyor. Bizim gittiğimiz gün, perşembe günü İzmir'de saat 20.00'de gerçek gökyüzü nasılsa, ona pragramlanmıştı bu cihaz. Ve eğer ışıksız bir ortamdan gözleyebiliyor olsaydık, dışarıdan çıplak gözle aynı planetaryumda görebildiğimiz gökyüzünü görebilecektik. Ama tabi şehir çok ışıklı, bu nedenle gözyüzünü ve yıldızları rahatlıkla göremiyoruz. Ayrıca o gece batı yönünde Jüpiter gezegeni çok net görülebiliyordu :)

Anlatıcımız yıldızları, takım yıldızlarını ve gökyüzündeki konumlarını çok eğlenceli bir dille anlattı bize. Anlatım Fransızca ve anında çeviri ile olsa da arada kendisi de bildiği Türkçe sözcüklerle katkıda bulundu :)

Kubbe şeklinde şişme bir hacmin içine emekleyerek girip yerde bağdaş kurarak oturduk :) Bu şekilde kubbeye yansıtılan gökyüzü görüntüsüyle yıldızları gözlemleyebildik.

Bu el sallayan hanımın hemen yanındaki girişten jet hızıyla emekleyen yetişkinler düşünün :)) Çok komikti :) Hızlı olmalıydık çünkü içeride sağlanan havanın dışarı çıkmaması gerekiyordu, yoksa kubbenin yeniden şişirilmesi gerekecekti.

Yarım saat boyunca karanlık, sadece yıldızların pırıltısının olduğu bir ortamda olmak çok güzeldi. Ekin aynı şeyi düşünmedi tabi, uzun süre karanlıkta gözleri rahatsız oldu. Bazı yıldız takımlarını göremedi, mesela anlatıcımızın bahsettiği Odeon yıldız takımının dev savaşçıya, küçük ayı yıldız takımının kepçeye ya da saksafona benzemesi gibi bizi çok eğlendiren konularda, kendisi benzetemeyince keyfi kaçtı :) Ha, bir de uykusu geldi :)))) Karanlığın etkisi herhalde :)

Bizim açımızdan planetaryumda yıldızlarla dolu bir kubbenin altında oturmak müthişti!

Planetaryumdan önce Fransız Kültür Merkezi sergi salonunda "Evreni Keşfetmek" adlı sergiyi gezdik.

Bir yandan kurabiye yiyip, bir yandan sergi gezen Ekin :)

Bloguma Dokunma!

2011-03-01T14:20:00.002+02:00

Bugün birçok blogda aynı yazıyı göreceksiniz. Ben de bu konuyu diğer blog sahibi arkadaşlarımdan öğrendim. Konu nedir tam olarak bilmiyorum ama (öğrenmeye çalışıyorum bir yandan) yarından itibaren TTnet kullanıcıları da bloglara ulaşamayacakmış :(

Sevgili arkadaşım Gülay'ın blogunda verdiği linkten blogspottan wordpress'e aktarımı öğrendim ve birçok blogspot kullanıcısı gibi ben de blogumu wordpress'e taşıdım. En azından ulaşabilmek isterim bloguma. Wordpress'i hiç bilmiyorum, ama sanırım kullanmayı öğreneceğim yakında mecburen. Şimdilik blogumu http://ekinvebiz.wordpress.com/ adresine taşıdığımı bildirmek isterim.

Umarım bu yasakçı zihniyetin saçmalamaları son bulur!

Sonradan eklenen not: Destek için http://www.facebook.com/blogumadokunma

Ekin'in Kedileri

2011-02-28T13:35:00.002+02:00

Ekin de hemen hemen tüm çocuklar gibi hayvanları çok seviyor ve hayvanlarla ilgili pek çok şeyi merak ediyor. Bu sıralar kedi ve köpeklere müthiş ilgi duyuyor. Çeşit çeşit peluş oyuncak doldu odası, bunların içinde kedileri ve köpeklerinin ayrı bir önemi var :)

Bu sevgisini, kendi kendine renkli kağıt ve kalemlerini kullanarak yaptığı kedilerle de gösterdi bize. Fikir onun, uygulama onun...

Tanıştırayım, evimizin 3 yeni kedisi;

Şanslı

Benekli

Minik

Üçü bir arada kediler :)

"Urla'ya taşındığımızda bir köpek, bir de kedimiz olabilir mi anne?" diye soruyor Ekin, mümkün olsa hemen alalım diyor :)

Bir okuma önerisi: Tübitak Yayınları'nın İlk Okuma serisinden "Kediler". Yazarı Anna Milbourne. Bu yazı kedilerle ilgili olduğu için Kediler kitabını yazdım sadece, ama İlk Okuma serisinin kitapları çok güzel. Bizde şimdilik Köpekler, Kediler, Tırtıllar ve Kelebekler, Gece Hayvanları, Atlar ve Midilliler var, görüldüğü gibi hepsi hayvanlarla ilgili :) Seriyi toplamaya devam edeceğim.

Merak Güzel Şey ;)

2011-02-18T13:30:00.005+02:00

Üzerinden bir aydan fazla geçti. Yeni yılın ilk haftası bir yılbaşı partisine gitmiştik, anneler ve çocukları için düzenlenen bir "eğlence" (Ekin'in deyişiyle "beyazlar partisi"). Yok, partiden bahsetmeyeceğim, çünkü anlatmaya değer pek bir şey yoktu partide :) Normalde benim asla gitmeyeceğim bir partiydi. Geçen ayki buluşmamız orada olsun diye karar alınınca, zoraki bir gidiş oldu bu. Neyse, fotoğrafları düzenlerken, hoşuma giden birkaçını yayınlamak için yaptım bu girizgahı :))

Hilton'un 32. katından dışarıya bakmaya çalışan meraklı kuzular, oradaki en eğlenceli ve en tatlı şeydi, buna eminim :)

Hah, keşfettiler pencere önünü, çıkmak için bu telaş :)

"Vaaay, binalara bak! Ne kadar küçük görünüyorlaaaar!"

"Bak, bak, deniz orada işte..."

"Çatılara baak! Binalar oyuncak gibi değil mi Sarp?"

"Arabaları gördün mü Ekin?"

En güzelini yaptınız kuzular, içeride ilginç hiçbir şey yoktu. 32. kattan dışarıya bakmaktan daha ilginç ne olabilir ki zaten? :)))

İçerde azıcık boyama,

... biraz da balondan kılıç oyunu vardı.

Kendi eğlencesini bulan çocuklarımız, Işıl ve Helil ve tabi 2 kadeh de şarap olunca gün daha güzel geçiyor elbette :)

Ekin'in Uydurduğu Bir Çalışma / Pipetle Aktarma Oyunu :)

2011-02-14T15:05:00.000+02:00

Ekmek yaparken içine eklemek için kullandığım ayçiçeği çekirdeği içi, bu kez Ekin'in bir oyununda işe yaradı. Ekin, zaten avuç avuç yemeyi sevdiği çekirdek içlerini, kendi uydurduğu bir oyunda malzeme olarak kullandı. Pipetle aktarma oyunu :))

Düzenek kurulur (tepsi, kavanoz, tabak, pipet vs.),

Küçük kavanozdan çekirdek içleri alınır,

Özenle pipetin içine gönderilir :)

Tabakta birikenler afiyetle yenir.

Anne de mutfağı toplarken işi gücü bırakır (çünkü "anne beni izle, bak ne yapıyorum" diyerek anne çağırılmıştır) :)))

Baba Eve İş Getirirse Ne olur?

2011-02-10T09:25:00.003+02:00

Ofisimizde ağırlıklı olarak restorasyon projeleri hazırlıyoruz (biz dediğime bakmayın, benim hala bir katkım olamıyor projelere :) ). Bir akşam eşim proje çıktılarını, üzerine müdahale notları almak için eve getirmiş. Peki baba eve projeleri kapıp gelirse ne olur?

1. Önce baba-kız, yan yana ama ayrı ayrı "projelerini" çalışırlar. Ekin babasının çalıştığı projelerde "neyin ne olduğunu tahmin etme oyunu" oynar. Ve kendi projesini çizmeye başlar.

2. Arada sırada babasının çalıştığı proje üzerinde yorumlar yapar. Bunu babasıyla paylaşır.

3. Babası yorumlarını ve bunları çizime aktarışını beğenir ve bir mimar baba olarak kızını tebrik eder :) Bu arada Ekin kendini çizimine kaptırmıştır :)))

4. Sonra yeniden herkes kendi çalışmasına döner. Buraya kadar her şey yolundadır. Bir süre sonra babanın proje dosyasını açıp, geniş bir zeminde çalışma ihtiyacı doğar. Sonra bakın neler olur?

5. "Yeter bu kadar çalışma" diyerek kendince çalışma süresini noktalayan Ekin, babasının tepesine çıkıp çalışmasını engelleyerek "kudurma vakti" geldiğinin sinyallerini verir :)))

6. Ekin baktı ki olmuyor, babasının gerçekten çalışması gerek, babası bunu kibarca dile getirmesine rağmen, projelerin üzerine yatarak olayı sonlandırır :))) (babadaki çaresiz bakışa dikkatinizi çekmek isterim :))) )

Sonuç; proje katlanır, toparlanır. Ekin babasıyla yerlerde yuvarlanır, kudurur, coşar. Bir süre sonra uyku vakti gelince "Ben babama sarılıp uyuyacağım" diyerek babasının bütün çalışma planlarını suya düşürür. E, o da sabahın 5'inde kalkıp çalışsın, n'apalım, değil mi Ekin'ciğim :))))

Çivili Tahta İle Oyun

2011-02-07T12:35:00.003+02:00

Üzerine ahşap çiviler çakılmış ahşap bir tabla ve bir sürü renkli lastik tokayla çok eğlenceli bir çalışma :)

Her ne kadar çivili tahtanın geliş sürecinde birtakım sıkıntılar yaşasak da, Ekin'in oynarken eğlenmesi hepsini unutturdu bize :)

Montessori mail grubumuzda, Ankara'dan toplu siparişle aldığımız çivili tahtamız ilk geldiğinde inanamadım. İşçiliğin kötü olması, çivilerin hizasızlığı dışında, tabla düz zeminde bile duramıyordu! Sonra iade edip yenisiyle değiştirilmesini bekledik. Bu süre de ayrı bir macera, uzun uzun yazmayacağım. Yapan kişiye ulaşamamak, yeniden gönderilmesini beklemek, birçok kez kargo parası ödemek gibi saçmalıklardan sonra, eski hataları olmayan (en azından düz zeminde durabiliyor :) ) ama yine işçiliği kötü bir ürün geldi. Fotoğrafta çok belli değil (hileli çekim :P), ama tabla üzerine çivileri yerleştirirken tabla epey zarar görmüş. Arka kısmını hiç görmemek lazım, macun hatalarıyla dolu.

Neyse, oldu bitti, oynadık bile :)))

Ekin tablayı hiç yer boş kalmayacak şekilde lastiklerle doldurdu ve çivili tahtayla oynamayı çok sevdi :)

Aşk Çeşme'sinde Bir Dilek Ödülü :))

2011-01-29T20:00:00.002+02:00

Hiçbir şey yapmadan, sadece bir blogu izleyerek çok ilginç bir ödül kazandım :)

Sevgili Mehtap, seyyar dünyam adlı blogunda (adının neden seyyar dünyam olduğunu şu yazısında çok güzel anlatmış) bir yılbaşı çekilişi yapacağını duyurmuştu. Bu soğuk günün akşamı oturmuş google reader'dan bloglara bakınırken, son yazısında adımı gördüm! Aaa, ben çekilişi kazanmak için hiçbir şey yapmamıştım ki diye düşündüm ilk önce :))) Sadece izleyici olmak da yeterliymiş kazanmak için, daha önce yazmış ama ben dikkat etmemişim.

Neyse, sonuçta diğer iki kişiyle birlikte ne kazandım biliyor musunuz? Mehtap, benim dileğimi yazıp Roma'da Aşk Çeşmesi'ne bozuk para atacak! Ne güzel :) Maddi bir şey kazansaydım bu kadar sevinmezdim. Bence çok hoş bir ödül bu :) Teşekkür ederim Mehtap...

Ne dilesem acaba?

:)))

(Not: Görsel wikipedia'dan)

Küçük Ressam Yine İş Başında :)

2011-01-27T10:00:00.004+02:00

Bir görünüp bir kayboluyorum bu aralar :) Ama her şey yolunda! Ekin okula devam ediyor, oldukça keyifli. Okulundan da Ekin'le ilgili çok güzel şeyler söylediler. "Çok uyumlu, kendini çok güzel ifade edebilen bir çocuk" dedi psikolog İpek ablası :) "Ekin'i ne kadar güzel yetiştirmişsiniz" diyerek koltuklarımızın kabarmasına neden oldu :))) (Aslında bunları buraya yazmayacaktım, utanırım böyle şeylerden bahsetmekten, ciddi anlamda... Ama yine de paylaşmak istedim.) Ne kadar pay bizim bilemem ama, kızımız bizi ve en önemlisi kendisini her zaman gururlandırır umarım :)

Ben de yavaş yavaş alışıyorum :) Yorumlarıyla, mailleriyle ya da telefonla arayarak destek olan arkadaşlarım, hepinize çok teşekkür ederim :)

Asıl konumuz, epeydir Ekin'in resimlerine yer vermediğimi fark ettim. Küçük ressamım aslında sürekli üretim halinde :)

Kendi seçtiği renklerde akrilik boyaları ve kendi seçtiği boyutlarda fırçalarıyla, geçti kağıdın karşısına...

Resmin bitmiş hali (akşam flaşlı çekim)

Resmin bitmiş hali (gündüz flaşsız çekim)

Aslında, kendini ifade etmesinde bir araç olarak düşündüğümüz resim çalışmalarını Ekin'in bu kadar benimsemiş olması ve üretimleri beklentimizi çok aştı. Burada çoğunu yayınlamıyorum ama oldukça fazla sayıda resim yapıyor Ekin. Doğru söylemek gerekirse dış gözlerden de çok olumlu eleştiriler alıyoruz. Umarım hep istediğimiz, en az bir alanda plastik ve görsel sanatlar ilgisi, bir müzik enstrümanı kullanma ilgisi ve devamlı yapmaktan keyif alacağı spor alanı ilgisi için ona uygun zemini hazırlayabiliriz.

Yepyeni Bir Başlangıç

2011-01-18T15:34:00.004+02:00

Bugün yepyeni duygular içindeyim. Ben de, eşim de ve tabi kızımız da... Hepimiz için yeni duygular, hepimiz için yeni bir başlangıç...

Ekin bugün okullu oldu! Her gün 13.00-18.00 arası okulda olacak. Yeni arkadaşlarıyla yeni bir ortamda... Çok heyecanlı, çok hazır. Bir süredir devam eden arayışımızı sonuçlandırdık. Şimdilik birçok konuda aklımıza yatan, fikirlerimizin uyuştuğu bir kurum bulduk. Eğitim danışmanı, psikologu ve kurumun sahibiyle aklımıza gelen ya da aklımıza takılan her şeyi konuştuk. Epey uzun saatler sohbet ettik. Ve bu hazırlık sürecinde Ekin'le de konuştuk. Çok daha öncesinden hazırlamaya başlamıştık zaten onu. Sanırım süreçte doğru davranmışız ve Ekin de kendini hazır hissetmiş. (psikolog da Ekin'in gelişinden ve davranışlarından hazır olduğunu onayladı) Bugün saat 15.00 itibariyle ben evdeyim, Ekin okulunda :) Şimdilik o da mutlu, biz de... Zaman ne gösterir bilemem. Ama olumlu duygular içindeyiz, hepimiz. Sadece biraz burukluk hissediyorum. Kızımla her anımızı beraber geçirdik şimdiye kadar. 4 yıl, 3 ay, 2 hafta, 2 gün boyunca. Artık günün 5-6 saati ayrıyız. Çok mutlu, biliyorum, ve mutluluğu devam etsin istiyorum. O benden daha çabuk alışacak, bundan eminim :) Evet, biraz ağlıyorum :) Evde düzenlenecek bir sürü şey var, onları yaparım diyorum. Biraz kendime vakit ayırırım diyorum. Ama ne yapsam bir süre daha burukluk hissedeceğim sanırım...

Bizim için yeni bir aşama. Ben de zamanla alışacağım, şimdiki duygularım böyle. Bir anne olarak hem çok mutluyum, hem biraz da olsa hüzünlüyüm. Kızımız büyüyor, bunu okulunda daha da çok farkettim. Okul hayatı bir şekilde başladı. Artık bebek değil, artık bütün gün benimle de değil. Hayatının her anında yanında olmayacağım bundan sonra. Bu önemli bir aşama. Ve heyecanlı. Ve yeni. Ve tuhaf :)

Ev boş. Akşama kızımın sesiyle çınlayacak. Akşam olana kadar bugün ne yapacağımı bilemeyeceğim herhalde. Neyse, alışacağım. Bunlar ilk günün saçmalamaları olarak tarihe geçsin :)))

Okulun ilk günü kızlarından daha heyecanlı olan anne-baba, "bir an önce fotoğraf faslı bitse de sınıfıma gitsem" diyen okullu kız :))

Not: Yazımı bitirdikten sonra okudum, hissettiklerimi yansıtmanın yanından bile geçmemiş :) Neyse, dedim ya, ilk gün hissiyatı saçmalamaları olsun bu da... N'apalım...

Oyuncak Müzesi

2011-01-12T22:30:00.002+02:00

2010 yılının son haftasında Oyuncak Müzesi'ni gezdik. Sonunda :) Çünkü ne zaman gitmeyi planlasak bir şeyler çıktı ve gidememiştik. Ekin çok istiyordu. Gittik, Ekin'in heyecanlı sesiyle müzeyi çınlattık (bu heyecanlı yönü bana mı çekmiş acaba?) :)))

Müze girişindeki "canlı heykel"...

Müzenin zemin katındaki sergileme bölümleri.

Ve evler... Bir sürü oyuncak ev gördük.

Ekin dikkatle evleri inceliyor ve bana detaylı sorular soruyor :)

Örneğin; "Bu evin merdivenleri yok anne, üst kata nasıl çıkılacak merdivensiz?" Eğilip bakıyorum, evet merdiveni yok ama üst katta odalar var :))) "Sanırım yapmayı unutmuşlar anneciğim :)"

En sevdiğimiz bölüm, müzik aletleri olan bölüm... Ve elbette minik piyanoların başından uzun süre ayrılamadık :)

"Laterna Magica" : "Bu vitrinde sergilenen 1880 Almanya yapımı Laterna Magica adı verilen teneke kutu Lumiere Kardeşler'in 1895'te yarattığı ilk sinema makinesinin ilham perisi olmuştur."

Pamuk Prenses ve 7 cüceler :)

Müzenin üst katı...

Ve Ekin'in sevdiği bir bölüm daha ; arabalar!

Bir başka çok ilgilendiği bölümse uzay konseptli sergileme bölümüydü...

Hafta sonu gittiğimiz için çocuklar için planlanmış (sözde!) bir sürü etkinlik vardı yani ben öyle sanmıştım. Ama küçücük açık alanda birkaç ufak tefek oyun, pandomim gösterisi, yüz boyama gibi yetersiz ve ortamı gereksiz yere kalabalıklaştıran, kimin eğlendiği belli olmayan (çocuklardan çok, oyunları oynatan abla eğlendi, ama çocukların eğlenebildiğini hiç sanmıyorum :) ) bir karmaşa vardı. Her türlü ziyaretimizi hafta içi yapma kararımızın ne kadar isabetli olduğu bir kez daha ortaya çıktı :))) Hafta sonları her yerde karmaşa!

Bir Blog Ödülü ve Görmek İstediğim Şehirler

2011-01-07T11:10:00.006+02:00

Yılın son günü bloguma bir ödül geldi. Sevgili Leptir "your blog is fabulous" ödülünü göndermiş bana ve benimle birlikte birçok blogger arkadaşına. Teşekkür ederim Leptir :)

Ödülün tek bir kuralı var: Seyahat etmek istediğiniz üç yeri, nedenleriyle belirtmek.

Benim seyahat etmek istediğim çok yer var, ama mutlaka görmeliyim dediğim ve ilk anda sayabileceklerim şunlar:

1. Mardin: "Mardin, mimari, etnografik, arkeolojik, tarihi ve görsel değerleri ile zamanın durduğu izlenimini veren Güneydoğunun şiirsel kentlerinden biridir." Bu şekilde tanımlanan kaç şehir biliyorsunuz? "Mardin farklı dini inanışlar paralelinde, sanatsal açıdan da tarihi değeri olan camiler, türbeler, kiliseler, manastır ve benzeri dini eserler barındırmaktadır. Mardin, İpek Yolu güzergahında olup, ilde beş han ve bir kervansaray mevcuttur."

O zaman ne yapmalı, Mardin'i kesinlikle gezmeli :) Biz de öyle yapacağız, mart ayında Mardin'de olacağız :)))

Mardin / Taş Evler

2. Barselona : İlk ve öncelikli nedenim elbette Gaudi! Gaudi'nin eserlerinin dehasını görmeden ölmek istemem. Park Güell, Casa Mila, o güzel şarkıya konu olmuş, bitmeyen La Sagrada Familia :) Picasso da bir süre Barcelona'da yaşamış ve mavi dönem eserlerini bu dönemde yaratmış. Kesinlikle görmek istediğim bir şehir Barselona...

Barcelona / Casa Mila

3. Peru-Machu Picchu: Gizemli İnka şehri... Kuruluş amacı hala bilinmiyor. Machu Picchu, merdiven sistemiyle birbirine bağlı olan taş yapılardan oluşuyor. Günümüze kadar sağlam kalmasının nedeni 1530'lu yıllardaki İspanyol işgali sırasında sık dağlar arasında kaldığı için bulunup istila edilememesi. Unesco Dünya Mirası Listesi'nde yer alan bu gizemli şehri görmek istiyorum :)

Sanırım seçtiğim 3 yer de mimari özellikleriyle beni etkiledikleri için listemdeler :)

Peru / Machu Picchu

Bu ödülü ve soruyu Sinem'e (sanatnotları), Gülay'a (uzaylı anne) ve Umur'a (Ada'nın annesi) gönderiyorum. Siz nereleri görmek isterdiniz?

Ekleme : Bilgiler ve fotoğraflar wikipedia'dan :)

Mutlu Yıllar!

2010-12-31T00:33:00.002+02:00

Size bir soru, Ekin soruyor : " Günler gün gün geçiyor, peki yeni yıl geliyor diye neden mutlu olunuyor, neden mutlu olmamız gerekiyor?"

Hadi bakalım, yanıtlayın :)))

Yeni yılınız bu ağaç kadar neşeli, (ağaç fikri şurdan)

Bu rengarenk resim kadar renkli,

Bu kolaj kadar sade ( bir ev ve bir ağaç, hayatımız bundan ibaret olsa keşke),

Bu karınca resmi kadar fantastik olsun :)

Olsun mu? Olsun :))

Hepimize mutlu yıllar :)

Not: Resimlere hiçbir katkım olmamıştır, ağaç için yeşil karton kesmek dışında :)))

Gece, Rüzgar, Müzik ve Yalnızca Ben!

2010-12-27T14:40:00.003+02:00

Hafta sonumuz çok hareketliydi. Cumartesi sabahı Maria Rita Epik Müzik Okulu'ndaki müzik dersimiz, öğlen Oyuncak Müzesi'ni ziyaret, Asil'le ve oğlu Poraz Ege'yle tanışma, öğleden sonra babayı da ayartıp (bıraksan haftanın 7 günü 24 saat çalışacak) aylak aylak gezip tozma, yeme içme, pazar günü çok eğlenceli bir çocuk tiyatrosu izleme, sonrasında Ekin'in arabada uyumasını fırsat bilip eşimle bir ritüel haline getirdiğimiz (arabada uyumayı seven bir çocuğunuz olunca mecburen) birer içecek (!) eşliğinde sohbetimiz... Hepsi güzeldi hoştu da cumartesi gecesi "yalnız başıma" gittiğim açıkhava konseri benim için en kayda değer anı oldu diyebilirim :)

Günün yorgunluğuyla 19.00 gibi uykusu gelen kızım (zaten geç yatmaz akşam 20.30 civarı uyku saatidir) 19.30'da ille de araba koltuğumda uyuyacağım diye tutturunca, son anda öğrendiğim ve ailecek gideriz, Ekin de uyuyunca baston arabasında uyur (her ihtimale karşı bu gibi durumlar için arabada bulunduruyoruz, uykucu bir çocuğunuz olunca şart!) diye planladığım Grup Gündoğarken konseri'ne gidememe ihtimalimiz oluştu. Veeee anne delirdi! "Heeyt, bir konsere bile gidemeyecek miyim ben!" diye hönkürdüm ve arabadan inip "Ben konser dinleyeceğim arkadaş, yetti beaaa!" dedim :) Tabana kuvvet Alsancak İskelesi'ne yürüdüm de yürüdüm. Oh be, Kordon'da yalnız başıma yürümeyeli yıllar olmuş! Yürüdükçe gevşedim, yürüdükçe çözüldüm, bir de baktım yüzümde Alice Harikalar Diyarında'ki Cheshire Kedisi gibi kocaman bir sırıtmayla yürümeye başlamışım :)))

Bu arada Ekin çoktan arabada sızmış :) Eşim beni arayıp "Bak bakalım ortam nasıl?" diye sordu. Nasıl olacak miss gibi :) Hava ılık ama acayip rüzgarlı, iskelenin önünde açık alanda insanlar çimlere oturmuş, ellerinde biralar, konseri bekliyorlar. Sahnenin önüne de oturma düzeni yapmışlar. Bir ara arabayı yol kenarına park edip arabanın önünden ayrılmadan (malum içinde Ekin hanım var ) dinleyelim konseri dedik. Eşim "Sen git dinle ben arabada bekleyeyim" dedi. Allah'ım bir konser için ne çok alternatif üretmek zorunda kalmışız :))) En sonunda "Hadi siz gidin" dedim ben. Ekin nasılsa uyumuş, uyansa da bana ihtiyaç duymaz, babası da arabada bekleyip eziyet çekmemiş olur. Ben de kimseyi düşünmek zorunda kalmadan konserimi dinler, eve giderim.

Kimin konser verdiğinin bile bu noktadan sonra önemini yitirdiği, dışarıda, yalnız hem de bir zamanlar keyifle dinlediğim bir grubu dinleyecek olmamın verdiği heyecanla müthiş bir gece yaşadım. Hiçbir şeyi kaydetmedim. Sadece eşlik ettim, yüksek sesle şarkı söyledim, deli gibi alkışladım, mest oldum :) Sadece kendimle, içimdeki özgürlük duygusuyla, açık havada rüzgarın eşliğinde ve en sevdiğim şeyle, müzikle birlikteydim. Ben, içimdeki "aç ben"i hissettim! 4 yılın acısını çıkarırcasına konserden en çok keyif alan kişi olduğumu rahatlıkla iddia edebilirim :) (yanımda oturan müzisyen konser arkadaşım da aynı kanıdaydı :) )

İlhan Şeşen'siz Grup Gündoğarken'de Burhan Şeşen'in o güzel sesini dinledim. Gürol Ağırbaş'ın üzerinde montu, oturarak bas gitar çalışına güldüm. Ah eskiden ne çok dinlerdim dediğim şarkılara eşlik ettim. Eve dönerken Kordon'da yürüyüş yaptım, sokaklar insanlarla doluydu. Tek başıma eve döndüm. Ah, cumartesi gecesi benim gecemdi! Sadece benim...

Seninki Kaç Santim?

2010-12-24T15:00:00.008+02:00

(Arka plan rengim siyah olduğu için "seninki kaç santim" logosu görünmedi. Ben de bu karikatürü koydum)

İnsanoğlu her zamanki gibi dünyadaki herşeyi bozmaya ve yok etmeye devam ediyor :( Bu gidişi durdurmaya çalışan bir avuç insan da olsa, her bir çaba çok değerli. Ne hava kaldı, ne toprak, şimdi de denizlerdeki yaşam tehlike altında. Çok geç olmadan harekete geçmeli ve yavru balıkların avlanması ve satılmasını engellemeliyiz. Yoksa denizlerdeki yaşam sona erecek.

Küçük balık yoksa büyük balık da yok! Siz de kampanyaya destek verin, bir balık büyütün. Ben de kendi balığımı büyütmeye başladım bile :)

Seninki kaç santim? - Greenpeace:

"BOYUT ÖNEMLİDİR!

Denizleri hala sonsuz bereket kaynağı olarak görüyorsanız çok yanılıyorsunuz.

Böyle devam ederse dünyadaki balık stokları 2050’de tükenecek. Büyük balıkların %90’ı çoktan yakalandı. Toplam balık stoklarının %60’ı çoktan bitti. Balıkların bittiği gün deniz yaşamı da bitecek.

Oysa hala zaman var. Büyük balıkların yüzde 10’u hala hayatta, balıkların yüzde 40’ı hala denizlerdeki ekosistemi beslemeye devam ediyor. Bugün yavru balık avını durdurabilirsek yarın herşeyi düzeltebiliriz.

Eyleme katılın! Tarım Bakanlığı’ndan yavru balık satışını engellemesini ve yasal balık boylarını düzenlemesini isteyin. Denizlerden vazgeçmeyin! "

Not: Fikir Sahibi Damakları takip ediyorsanız bilirsiniz, Defne Koryürek bu konuda sürekli yazıyor.

Emzirme Reformu Sobesi

2010-12-23T01:30:00.003+02:00

Emzirme Reformu'nu duymayanınız kalmamıştır sanırım. Ben de haziran ayında yazdığım bir yazıyla reformu desteklemiş ve duyurmuştum. Şimdi bir "Emzirme Reformu Sobesi" başladı.

Blogcu annenin yazısında;

"Blogları olanlar, lütfen bu soruları yanıtlayıp, sobeleyebildiğiniz kadar çok blogcuyu sobeleyerek yayılmasını sağlayın. Yazılarınızın linkini bilgi@emzirmereformu.com adresine gönderin.
Blogları olmayan ancak bu kampanyana destek olmak isteyenler ise bu soruları Emzirme Reformu’nun Facebook sayfasındaki tartışma bölümünde yanıtlayabilir, kendi Facebook profillerinde paylaşabilir, ya da veri tabanına kaydedebilmemiz açısından soruların yanıtlarını bilgi@emzirmereformu.com adresine gönderebilirler."

şeklinde bir açıklama var. Benim de bir katkım olsun istedim, sobelenmeyi beklemeden hemen yanıtladım soruları :)

1. Türkiye'de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı sizce yüzde kaç?

Öğrenmeden önce cevabım %30-35 olurdu. Ama gerçek %1,3!

(Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı yüzde 1,3. (Kaynak UNICEF Türkiye). Annelerin yüzde 98'i doğumdan sonra emzirmeye başlıyor, fakat ilk iki aydan sonra genel emzirme sorunları veya işe başladıklarında yaşadıkları sıkıntılar nedeniyle emzirmeyi ve anne sütüyle beslemeyi sonlandırabiliyorlar.)

2. Siz bebeğinizi ne kadar süre anne sütü ile beslediniz? ,

Ben kızımı 31 ay emzirdim. İlk 6 ay su dahil hiçbir ek gıda vermeden sadece anne sütü, sonrasında ek gıda ve anne sütü. Mama hiç kullanmadım. Sütümü hiç sağmadım, biberonu su içme dışında hiç kullanmadı, emzik de vermedim. 7/24 kızımın hizmetindeydi memeler :) İkinci kez anne olursam yeniden en az 31 ay emziririm.

3. Kaç ay doğum izni kullandınız?

Doğumdan sonra kendi işimizi yapıyor olmamızın avantajıyla evde olmayı ve kızımla birebir ilgilenmeyi tercih ettim. 4 yılı tamamladık bu şekilde :)

4. Yasal süt izninizi kullanabildiniz mi?

3. soruda yanıtlamış oldum bu soruyu...

5. Emzirdiğiniz ya da süt iznini kullandığınız için iş yerinde mobbing (tepki, işi bırakmanız için baskı) ile karşılaştınız mı?

Çok şükür bu meselelerle uğraşmak zorunda olmadım. Yeni anne olup da uğraşmak zorunda kalan kadınların Allah yardımcısı olsun. Umarım bu konuda gelecek nesiller zorluk ve baskıyla karşılaşmak zorunda kalmayacaklar.

6. Bebeğinizi toplum içinde, dışarıda emzirmeniz gerektiğinde sıkıntı yaşadınız mı?

Ekin sık emmek isteyen bir bebekti ve memede uyumayı tercih ederdi. Bu nedenlerle dışarıda emzirmişliğim çoktur. Herhangi bir sıkıntı yaşamadım 31 aylık emzirme sürecinde. Plajda, lokantada her yerde emzirdim. Bebeğimin ve benim rahat edemeyeceğimiz yerlerde arabamızda emzirmeyi tercih ettim.

7. Emzirme konusunda desteğe ihtiyacınız oldu mu? Gerek emzirme danışmanlığı, gerekse psikolojik olarak yeterince destek bulabildiniz mi?

İlk zamanlar emzirirken memelerim yara olmuştu ve emzirmek çok acı veriyordu. Kendi kendimi telkin ederek emzirmeye devam ettim. Herhangi bir dış destek almadım.

8. Emzirdiğiniz süre boyunca etraftan "sütün yetmiyor, mama ver, bu çocuk meme emmek için çok büyük” şeklinde baskı gördünüz mü?

Sütü çok bol olan şanslı annelerdendim. O nedenle "sütün yetmiyor" cümlesini hiç duymadım. Tam tersi 1 saat bile emzirmesem, dolup taşıyordu sütlerim. Ama tahmin edebileceğiniz gibi en çok duyduğum "yeter artık emzirdiğin" , "daha ne kadar emzireceksin" türünde cümlelerdi. Hatta aile büyüklerimizden "bu çocuk seni sömürüyor", "(2,5 yaşında) hala sütün var mı ki niye emziriyorsun" ya da "bu yaştan sonra sütün yaramaz ki" türünde eleştirileri çok duymuşluğum vardır :)) Ama yılmadım, ben ve kızım ne kadar süre istediysek, o kadar emzirdim.

9. Emzirme Reformu’nu biliyor musunuz? Sizce Emzirme Reformu neden gerekli?

Emzirme Reformu'nu biliyorum, daha önce blogumda bu konuda birşeyler yazmıştım. "Sağlıklı ve mutlu bebekler için sağlıklı ve mutlu anneler gerekli" demiştim o zaman, reform sayesinde anneler çalışıyor olsun olmasın bebeklerini rahatça emzirebilecekleri koşullara kavuşacaklar. Buna inanıyorum. Annelerin haklarını bilmeleri önemli ama yeterli değil, toplum olarak bu konunun bilinmesi ve ihtiyaç duyulan düzenlemelerin yapılması gerekli.

10. Emzirme Reformu'nu web sitesinde desteklediniz mi? Destek olmak için
http://emzirmereformu.com/ adresindeki formu doldurmanız yeterli.

En başından beri destekliyorum...

Ben de deli anneyi, Yiğit'in annesi Alev'i, Yağmur'un annesi Damla'yı, Batıkan'ın annesi Melike'yi sobeliyorum.

Anne adaylarını "kötü doğum hikayeleriyle", emzirmeye çalışan anneleri "sütün yetmez, yetmiyor, mama ver, çok emzirdin, az emzirdin" diye boğmayalım lütfen. Anneler ne kadar rahat olursa bebekleri de o kadar rahat oluyor. Bu gerçeği göz ardı etmeyelim...

Kes-Yapıştır Etkinlikleri

2010-12-17T01:00:00.001+02:00

Bir ara Ekin bu kitaba takmıştı : "Minik Eller-Keselim Yapıştıralım". Ha bire kesip yapıştırıyorduk :) Kitaptan yaptıklarımızın bazıları :

Yeni yıl geliyor ya, yeni yıl ağacı süslemesi :)

Parçaları kesip zürafa oluşturma...

Ay ve yıldızlardan mobil (mükemmel şekilde kesme isteği nedeniyle yıldızları bana kestirdi)...

Deniz canlıları...

Yumurta şeklindeki çerçeveye civciv resmi...

Kitap ayracı (yapmayı en sevdiği şey, benim için yaptığı çeşit çeşit kendi tasarımı kitap ayraçları var)

Ormanda bir geyik...

Yine parçalardan oluşan arı...

Mantar çatılı ev...

Bu da kesince simetrik yüz olması gereken "şey"...

Simetriğini Ekin tamamladı, biraz acayip ama kızımın canlı renkleriyle neşeli bir yüz oldu :) Zaten kocaman gülümsemesi de var :))

İzmir'de (bile) Kar :)

2010-12-15T08:25:00.004+02:00

Geçen hafta 24 dereceleri bulan , cumartesi birden 3-4 derecelere düşen sıcaklıktan sonra "İzmir'in yüksek yerlerine kar yağdı" haberlerini duyunca yine de şaşırdım. Geçen sene kar diye tutturan Ekin, bunu duyunca sevinçten çıldırdı tabi :)

Eşim, Ekin karı görsün ve karla oynasın diye pazar günü Çiçekliköy'e gidelim, dedi. Pazar sabahı Ekin gözünü açar açmaz gülümsedi ve ilk sözcüğü "kar!" oldu :)))

Yolda yine de kar olup olmadığından emin değildik. Ne de olsa İzmir'deyiz, sabaha kar kalmamış olabilirdi :) Fakat Çiçekliköy'e yaklaştıkça her yerin karla kaplı olduğunu gördük ve sevinç çığlıkları attık!

Hayranlıkla kara bakıyor kızım :)

Daha önce yapılmış bir kardan adamla poz verdik. Zaten her yere kardan adam yapmışlar, hazıra konduk :)

Ekin deli gibi koşup oynadı karda... Sevinci görülmeye değerdi. Bıraksak elleri ayakları buz kesene kadar oynayacaktı :)

Karda ayak izleri...

Ekin çok ısrar edince minicik bir kardan adam yaptık beraber.

Minicik kardan adamla poz :)))

Elbette kartopu savaşı yaptık!

Soğuğa rağmen biz de Ekin kadar eğlendik :)

Erken saatte ve soğuk havada o kadar çok insan vardı ki ortalıkta, kara hasret İzmir insanını evlerinden pazar sabahı, soğuk havada, erkenden sadece kar çıkarabilirdi sanırım :)) Çiçekliköy yolunda arabalar konvoy olmuştu, yol kenarında karla oynayan, kardanadam yapan çok sayıda insan vardı.

Ekin için de bizim için de çok eğlenceli bir gündü. Tabi ne de olsa kar bize eğlence, ama karın zorluklarını yaşayanlar için hiç eğlenceli olmasa gerek...

Aç-Kapa Oyunu

2010-12-11T08:04:00.000+02:00

Evde bulunan kapaklı, fermuarlı, geçmeli, çevirmeli :) kutu, kavanoz ve benzeri eşyaları toplayıp aç-kapa oyunu için sepet oluşturdum. Ekin sırayla açıp kapadı :)) Günlük hayatta karşılaştığı tüm açıp kapama işleri için iyi bir pratik yapma imkanı sağlıyor bu oyun.

Çekiç Oyunu

2010-12-10T08:00:00.000+02:00

Ekin'in çok sevdiği çekiç oyunu. Bir mantar taban, çekiç, geometrik şekiller ve raptiyelerden oluşuyor. Gerisi kendisine kalmış :))

Misss Gibi Orman Havası! (bölüm-2)

2010-12-08T23:45:00.001+02:00

Bir gün önce İzmir'deki sıcak havaya inat, soğuk, serin ve kapalı bir hava vardı o gün. Bir ara hafif yağmur da yağdı. Tam orman yürüyüşü havasıydı bence...

Hava yağışlı olacak diye giydik yağmur çizmelerimizi, başladık doğa keşfimize...

Kestaneler, meşe palamutları, mantarlar, incelenecek çok şey var :)

Kestane ağaçlarıyla dolu dik bir patikada yürüdük. Ekin önümde "tutma beni anne, ben çok güçlüyüm, ben çok iyi bir dağ tırmanıcısıyım" diye diye tırmandı yamacı.

Doğanın sonbahar renkleri...

Kestaneler...

Fotoğrafını çeken babasının fotoğrafını çeken Ekin :)

Arada arkamızı dönüp baktığımızda gördüğümüz manzara...

Her çıkışın bir inişi var :) Çıkarken çok güçlü olan Ekin, inerken baba kucağını tercih etti :)))

Ruhumuza çok iyi gelen kısa ama harika bir haftasonu tatiliydi. Orman keşfi Ekin'in çok hoşuna gitti. Ekin'in evimiz dışında kalmayı en çok sevdiği yerlerden birisi oldu burası. Dönmeden önce, pazar öğleden sonra bize katılan aile dostlarımızla uzun, kalabalık ve neşeli bir yemek yedik.

Yani...herşey güzeldi :)))

Misss Gibi Orman Havası! (bölüm-1)

2010-12-08T23:00:00.005+02:00

Cumartesi günü anne-çocuk buluşmamızı gerçekleştirdik, her ne kadar biz kısa bir süre katılabildiysek de :) Mayıs ve haziran buluşmamızı yazmamıştım tembellikten, yazın ara verdik ve Ekin'in doğumgününden sonraki ilk buluşmamızdı bu. Çok özlemişiz birbirimizi, yine tam kadro olamadık ama bir sonrakine umudumuz var :) Ekin'le ben yaklaşık 2 saat kaldık, çok rüzgarlı ve güneşli bir gündü. Çocuklar açık havada oynadılar. Bu sefer ben hiç fotoğraf çekmedim :))

Daha sonra orman havası almak ve doğa gezisi yapmak için eşimin planladığı hafta sonu tatilimiz için yola çıktık. Eşim çok yoğun çalışan bir insan olduğu için tatil programlarımız genelde süpriz oluyor :)

Kalacağımız dağ evine vardığımızda akşam olmuştu ve şöyle bir manzara bizi karşıladı:

Harika, yalın bir dağ evi... Ekin'in "daha çok kalalım, burayı çok sevdim" dediği, manzarasıyla ruhunuzun tazelendiği bir ev... Pencereden gökyüzünü ve bu manzarayı izleyerek çekilen uyku...

Evden doğaya bakış...

Kahvaltı dahil, daha sonraki tüm öğünlerimizi yediğimiz lokanta :)) Ekin ve "bayan kabak" :))))

Sardunyalar...

Süpür bakalım Ekin :) Nedense çocuklar bu işi hep sever :)

Ve... Kahvaltımızı ettik, orman yürüyüşü için hazırız.

Orman gezisi bir sonraki bölümde... :)

Montessori Materyalleriyle Çalışmalar / Mekik Kutusu (Spindle Box)

2010-12-03T08:10:00.001+02:00

Üzerinde 5'şer bölme olan iki parçalı ahşap kasa ve 45 adet sayma çubuğundan oluşan, temel amacı "miktarların birliklerden oluştuğunu öğrenme"* olan Montessori matematik materyallerinden spindle box / mekik kutusu ile çalışmamız...

Spindle box / mekik kutusunun nasıl kullanıldığı ile ilgili açıklama için şuraya, örnek çalışma videosu için şuraya tıklayınız :)

*Maria Montessori Yöntemiyle Çocuk Eğitimi Sanatı, Emel Çakıroğlu Wilbrandt

Alman Kermesi ve Birkaç Etkinlik

2010-11-30T09:56:00.005+02:00

Haftasonu, jimnastik eğitmenimiz Ute'nin davetiyle Güzelbahçe Amfitiyatro'da gerçekleşen "Geleneksel Alman Noel Bayramı Kermesi"ne katıldık. Üç yıldır düzenlenen bu kermesten elde edilen gelir sokak çocukları yararına kullanılıyormuş. Düzenleyen grup "Dileğimiz, bir noel kermesinin geleneğini, ortamını ve keyfini Türkiye’de de yaşamak ve elde edilen gelir ile yoksul çocuklara yardım etmek" diye açıklıyorlar amaçlarını. (Detaylı bilgi için tıklayın) Biz de haftasonu Işıl, Hande ve Sarp'la beraber katıldık. Çocuklar değişik kültürler ve ortamlarla karşılaşsın, bizim de amacımız buydu :)

Güzelbahçe Amfitiyatro burası, yukarıdan kermesin bir kısmı görünüyor...

Çok kalabalıktı, açık alanda barbekü partisi yapılıyordu. Mis gibi kokular karşıladı bizi girişte :) İçeride çeşitli standlar vardı, kimisinde yiyecek içecek (sıcak şarabın kokusu nefisti!), kimisinde elişi objeler, kitaplar, CD'ler satılıyordu. Kalabalık olması nedeniyle çok rahat bakamadık. Üst katta nefis pastaların standları vardı. Gittiğimizde karnım da açtı, yemeye içmeye gitmişim gibi yiyecekler en çok ilgimi çekti :)))

Sonunda Ute'yi bulduk, çocuklar için etkinlikler düzenlenen bölümdeymiş. Biz de Ekin ve Sarp'la katıldık. Birkaç farklı etkinlik içinden çerçeve süslemeyi seçti Ekin.

Pembeli bizim sevgili Ute'miz :)

Ekin'in süslediği çerçevenin tamamlanmış hali :)

Ekin'le Sarp başka neler varmış diye inceliyorlar...

Çocuklar için etkinlikleri Marion's / Cumhuriyet Anaokulu düzenlemişti. Ekin profesyonel yüz boyamayı dikkatle izledi :)

Kermeste beni gülümseten bir fotoğraf :))))

Birşeyler atıştırdıktan sonra kalabalıkta bunalınca dışarı çıktık. Yamaçtan manzarayı seyrettik.

Çocuklar biraz parkta oynadılar. Rüzgarı artması ve serinlemesiyle eve dönmeye karar verdik.

Akşam evde, kermeste Ute'nin gösterdiği ama yapmadığımız bir diğer etkinliği yapmaya karar verdik. Bunu için bir avuç karanfil ve bir adet portakal yeterli :)

Portakalın yüzeyine karanfilleri batırıyoruz. Kermeste bu portakalları sağa sola asıp süsleme yapmışlardı. Sert karanfiller parmaklarımızı biraz acıtsa da güzel bir etkinlik oldu.

Sobelendim! Kreş Sobesi Bende :)

2010-11-27T02:00:00.006+02:00

Sevgili Zeynep, beni sobelemiş, "kreş kullanmayan bir anne" olarak beklentilerimi paylaşmamı istemiş. Hay hay, zevkle Zeynep'çiğim :)

Soru:1.Çocuğunuzu kaç yaşında kreşe gönderdiniz/göndermeyi düşünüyorsunuz? Kreşe göndermek için beklediğiniz yaş dışında bir şey var mı?

Ekin henüz kreşe başlamadı. Doğrusu bunu olabildiğince geciktirmeyi düşünmüştük eşimle en başından beri. Bunun en temel sebebi benim Ekin'in doğumuyla birlikte çalışma hayatıma ara vermemdi. Ekin'i büyütürken annelerimiz de dahil olmak üzere, akraba ya da yabancı kimseden yardım almadık. Birebir ben ilgilendim kızımla. 16-17 aylıkken haftada 3 gün, oyun grubu sağlamak amacıyla açılmış bir kurumda oyun grubuna devam ettik. Ekin ilk sürekli arkadaşlıklarını, birlikte oynama alışkanlıklarını orada kazandı diyebilirim. Oldukça da eğlenceli bir süreçti. 2 yaşından sonra taşındık ve uzaklık ve kurumun yapısının değişmesi nedeniyle bu kuruma devam edemedik.

O dönem Montessori eğitimiyle tanıştım ve ev uygulamaları yapmaya başladık. Daha önce de benzer fikirlerim olmasına karşın, Montessori ile tanıştıktan sonra kreş fikri (mevcut kreşleri düşünerek) daha da bulanıklaşmaya başladı kafamda.

2,5 yaşında haftada 2 gün anne-bebek jimnastiğine başladık. Birkaç ay sonra da haftada 2 gün İngilizce oyun grubu maceramız başladı. Artık haftanın 4 günü hem spor yapıp hem dil öğrenip hem de yaşıtlarıyla birarada olabileceği/oynayabileceği ortamlar oluşturunca kreşe hiç ihtiyaç duymadık :) Bunlara sanatsal etkinlikler (tiyatro oyunları, sergiler vs), sosyal etkinlikler (arkadaş toplantıları, aylık periyodik oyun grubu buluşmamız, çeşitli geziler vs), müzik (piyano çalışmaları) ve ev etkinliklerimiz (Montessori çalışmaları ve evde yapılabilecek her türlü etkinlik) de eklenince, temposu yoğun, eğlenceli, en önemlisi Ekin'in keyif aldığı ve mutlu olduğu bir süreç yaşadık / yaşıyoruz. Bana çok sorulan "neden kreşe göndermiyorsunuz?" sorusunun uzun yanıtı da budur :))

Soru 2.Çocuğunuza kreş seçerken sizin için en önemli kriter nedir? Olmazsa olmaz, bu sağlanmazsa evde bakılsın daha iyi diyeceğiniz.

İstanbul'daki gibi bir Montessori okulu İzmir'de de açılsaydı, mutlaka 3 yaşından sonra tam gün olmasa da devam etmesini isterdim Ekin'in. Ne olursa olsun tam gün okulu küçük yaşlar için biraz acımasız buluyorum. Çalışan anneler için başka çare olmadığını biliyorum ama yine de küçücük kuzuların erken yaşlardan itibaren sabahtan akşamın geç saatlerine kadar anne babadan uzak olmaları içimi acıtıyor :(

Neyse, benim için en önemli kriter şudur: çocuğa saygı duyulan, isteklerinin ve kişisel özelliklerinin dikkate alındığı bir ortam sağlanabilmesi. Harala gürele bir "faaliyetten" öbürüne koşturulup, gürültü ve de "görüntü" kirliliğinin içinde olmamaları! Allah aşkına bu kreşler neden bu kadar çok renk ve görüntü karmaşası içinde, çocukların bu kirliliğe ihtiyacı olduğunu hangi "yetişkin" akıl etmiş acaba? (mimar bakış açımla böyle görünüyor bu durum, sizi de rahatsız ediyor mu?)

Örneğin, Ekin bir çalışma yaparken bölünmekten, araya girilmesinden, ona seslenilmesinden hiç hoşlanmaz. Biz de evde buna saygı gösterir ve odaklanmasını bozmayız (anneanne ve babaanneye bu durumu anlatamadım ya, o ayrı :) ) Öyle bir kreş hayal ediyorum. Kendini işine kaptıran çocuğun, "haydi bilmemne saati!" diye çağrılıp, konsantrasyonun ve dolayısıyla gelişiminin sekteye uğratılmadığı! (sanırım bu sadece Montessori okullarında oluyor...)

Bir de tabi güzel ve büyük bahçesinde doyasıya oyun oynayıp bitkiler yetiştirilse, benim için tadından yenmez :) (sizce İzmir'de böyle bir kreş bulabilir miyim?)

Soru 3.Türkiye’deki kreşlerde rastlamadığınız, keşke olsa dediğiniz bir uygulama var mı?

Oyun grubu dışında kreş deneyimim yok. Ama şunu söyleyebilirim, Türkiye'de "alternatif eğitim" diye bir şeyin uygulamasını bulmak imkansız gibi. Her şey hemen hemen tüm okullarda aynı, kreşler de dahil. Farklılık olsa keşke diyorum. Biz mevcutun içinde birbirinin aynı okullar içinde seçim yapmak zorunda kalmasak, kendimize/çocuğumuza uygun eğitim veren bir okul bulabilsek keşke...

Soru 4.Türkiye’deki kreşlerde yaygın olarak rastladığınız ve saçma bulduğunuz bir uygulama var mı?

En saçma bulduğum uygulama kreşte TV izletilmesi! Bunu o kadar çok duydum ki, yine de her seferinde şaşırıyorum. Nasıl olur da çocuklarımızı "sosyalleşsin" diye gönderdiğimiz kurumda, TV açıp çocukları önüne oturtabiliyorlar? Gerçekten anlamıyorum. Evde son derece kontrollü TV izleten bir anne olarak, ne tür programlar izletildiğini de oldukça merak ediyorum!

Bir de oldukça saçma bulduğum bir uygulama da yıl sonu gösterileri. Psikopedagog Dr. Atanur Mert "MÜSAMERE Mİ? HAYIR TEŞEKKÜRLER!" başlıklı yazısında "Müsamereler okulöncesi yaşları için uygun etkinlikler değil." diye yazmış. Burada uzun uzun yazmayayım, yazının tamamı şurada. Bu müsamerelerin veliler için hazırlandığını, onların memnuniyetine yönelik olduğunu ve çocukların çok da keyif almadıklarını gözlemliyorum. Alternatif yıl sonu eğlenceleri düzenlenebilir, bunu mesleğini çocuklar üzerine kurmuş olan insanların yaratıcılığına bırakıyorum :)))

Soru 5.Çocuğunuz kreşe gidiyorsa, kreşe başladıktan sonra en çok zorlandığınız konu ne oldu? Henüz gitmiyorsa zorlanacağınızı düşündüğünüz?

Kreşe gitmiyor Ekin ama zorlanacağı konu ne olabilir? Hımm, benden ayrılmakta bir sorun yaşamıyor, bensiz de uzun ve güzel vakit geçirebiliyor. Bu sorun olmaz. Sanırım kuralcılığı sıkıntı yaratabilir. Ama uyumlu da bir çocuk, ortamı severse sorun yaşayacağını düşünmüyorum. Bir de yukarıda yazdığım gibi bir şeyle uğraşırken bölünmekten hoşlanmıyor, hatta konuşurken sözünün kesilmesinden bile! Saygı istiyor çocuk :) Evde böyle görüyor çünkü, bu sorun yaratır mı :))))

Soru 6.Çocuğunuz kreşe gidiyorsa, kreşe başladıktan sonra çocuğunuzda gözlemlediğiniz en olumlu gelişme ne oldu? Henüz gitmiyorsa kreşin gelişimine en büyük katkısı ne olur sizce?

Dediğim gibi henüz Ekin kreşe gitmiyor ama artık 4 yaşındaki bir çocuğun arkadaş ve oyun ihtiyacının daha fazla yoğunlaştığını hissediyorum. Beraber katıldığımız etkinliklerin yanı sıra, sadece kendisi ve yaşıtlarının olduğu, yanında ebeveynlerinden birinin olmadığı bir ortamda sosyal davranışlarının daha da gelişmesi açısından yarım gün bir kreşe göndersek mi diye düşünüyorum bugünlerde. Şimdiye kadar gidişattan çok memnunuz anne-baba olarak. Girişken, konuşkan :), özgüvenli olduğu söylenen bir kız çocuğu Ekin. Biraz kuralcı, genel olarak dost canlısı. İlle arkadaşlık kurmak ve sohbet etmek istiyor, yeni tanıştığı bir çocukla bunları kuramazsa (karşı taraf sessiz ve içine kapanıksa örneğin) çok üzülüyor ve kızıyor. Daha 2 yaşında bıdır bıdır konuşurken, karşısındaki çocuk cevap vermeyince çok çok üzülürdü ve bana sorardı "anne niye benimle konuşmuyor?" diye :) Çeşitli karakterlerde çocuklarla karşılaşıp kendine göre davranışlar geliştirmesi açısından yararlı olabilir diye düşünüyorum. Biz çok fazla çocukla biraraya getirmek için çaba sarfettik şimdiye kadar, bize ihtiyaç duymadan pek çok sorununu çözebildi. Bunun sürekliliğini sağlamak için kreşin "artık" yararlı olabileceğini düşünüyorum.

Bu sobe çok dolaştı, kim kaldı sobelenmeyen? Nehirineylemleri, annelili, uzaylı anne Gülay ve bir baba görüşü almak için Syrakusa'yı sobeliyorum. Sanırım sizler yazmamıştınız bu konuda, siz de yazın düşüncelerinizi, okuyalım :)

Bayram Tatilinden Aklımda Ne Kaldı?

2010-11-24T14:40:00.001+02:00

Az sayıda olsalar da akrabalarla olmak çok iyi geliyor insana. Ekin kuzenleriyle vakit geçirirken rahatça yemek yemek, bolca laflamak, büyük ninemizi çocukları, torunları ve torunlarının çocuklarıyla birarada görmek, pek sık biraraya gelemeyen kuzen çocuklarını (eşim ve kuzenlerinin birbirine çok yakın yaşlardaki kuzucuklarından bahsediyorum) birarada kudururken izlemek... Ev, dönünce ıssız geldi bana...

Ekin peşini hiç bırakmadığı Ümit abisiyle...

Ekin çok sevdiği halası, Şenol amcası ve kuzenleri Ege ablası ve Ümit abisiyle birlikte olmayı çok seviyor. Bayramda onlar olmazlarsa (geçen bayram İstanbul'dalardı) isyan ediyor, "böyle bayram olur mu!" diye :) Ve anne babası olmadan kalmak istediği tek ev de halasının evi. Keşke İzmir'de olsalardı, arada karı-koca bir konsere, sinemaya falan giderdik diye düşünmüyor değilim :)

Bu bayramda bir kutlamamız daha vardı. Hayat arkadaşım, sevgilim 39 yaşını bitirdi. Sağlıkla, mutlulukla, beraber yaşlanalım aşkım :)

Tam 3 akşam beraber neredeyse sorunsuz oynadığı arkadaşı (eşimin kuzeninin kızı) Defne'yle harika bir arkadaşlık kurdular. Her ne kadar hastalık transferine neden olsa da Ekin'in bayramın tadını çıkarmasını da sağladı bu arkadaşlık :) Bayram tatili bitiminde oynayıp kudurmaktan bitap düşmüş, gribal hastalık kapmış ve kilo vermiş bir kuzucukla eve döndük :(

Amaaa, en güzel günümüz şeftali bahçesinde, ovada geçirdiğimiz gündü. Zaten fotoğrafları da hep o günden seçtim. Biraz yağmurlu, puslu bir gündü ve dışarıda, doğada olmak çok güzeldi. Yanıma Ekin için yağmurluk ve yağmur botu da almıştım neyse ki, Ekin'e de "kirlen istediğin kadar" dedim. Keşke kendim için de getirseydim botlarımı, bağda bahçede ayağımda galoşlarla gezmek pek komik oldu doğrusu :P

Ümit'le Ekin hababam kazdılar :)

Mantara komik bakış :))))

Sonbahar renklerinin güzelliği...

Bahçelerin çatıdan görünüşü...

Nefis günbatımı başlıyor...

Bol yemek, bol sohbet, bol oyunla geçti bayram... Evi ve kafamızı toparlamak vakit aldı :) Ha gayret, biraz daha toparlanırsam Zeynep'in sobesini yazacağım :))

At Sevgisi...

2010-11-15T00:36:00.011+02:00

Meraklı Minik'in bu ayki konusunun "atlar" olmasına Ekin çok sevindi. En sevdiği hayvanların atlar ve tavşanlar olduğunu söylüyor hep :) Dergiye aboneyiz ve ayın ilk günlerinde aksatmadan elimize ulaşıyor. Yani biz bu at etkinliklerini yapalı 2 hafta olmuş!

Dergideki şablonu kullanarak atın gövdesini hazırladık. İki yönünü farklı boyayarak ve süsleyerek bir at yaptı Ekin. Yeleleri de yün iplerden.

Derginin eki olan at maskesini hazırlattı bana zorla :) Maske koleksiyonumuza birini daha ekledik :))) Ama en güzeli at dominosuydu. Zaten domino oynamaya bayılan kuzumla defalarca oynadık.

Sayılarla nokta birleştirme yaptı sonra. Bu at değil eşek sanırım ama olsun, idare ediverin :)))

Ve at resmi... Bu resim 2 ay önce yaptığı suluboya resim serisinin bir parçası. "Pembe at"...

Ekin'in 2,5 yaşındayken ilk ata binişinin fotoğrafları... Minicikmiş o zaman :))) Çok sevmişti ata binmeyi...

Şu anda çantalarımızı hazırlamam gerekli, hızlı ve kısaca yazmam bu yüzden. Bizim tatilimiz yarın başlıyor :)

Şimdiden herkese mutlu bayramlar :)))

Sığacık'ta Güzel Bir Pazar Günü :)

2010-11-08T11:18:00.008+02:00

Dün arkadaşlarımız Murat ve Aylin'le güzel bir kahvaltı yapmak için Seferihisar yolu üzerinde bir yere gittik. Hava nefisti, bol güneşli güzel İzmir'imin güzel havası :))) Kasım ayındayız yahu, dünkü havayı (hatta geçen haftaki havayı) gören ilkbahar geldi zannedecek :)

Ekin kahvaltıyı pas geçip oyuna kaptırdı kendini. Kendinden büyük ablalarla koşturdu, saklambaç oynadı. Masalarına gidip onlarla ve aileleriyle sohbet etti. Biz de dört kişi yaptık kahvaltımızı :) En güzeli de dalından ayva toplama kısmıydı. Çocuklar bayıldılar ayvaları dalından koparmaya. Sitemizdeki mandalina ağaçlarına pek yüz vermeyen kızım, burada ayva ağacının dallarına boyu yetiştiği için toplamak istedi :)

Kahvaltıdan sonra eşimin teklifiyle Sığacık'a gittik. Türkiye’nin Cittaslow başkenti Seferihisar’da, Sığacık Mahallesi kale içi pazarını gezdik. Bu pazarda çiftçiler ve ev hanımları kendi ürettikleri ürünleri satıyorlar. Daha fazla bilgi için Sığacık Mahallesi Kale İçi Pazarı 'nın facebook sayfasını ziyaret etmenizi öneririm.

Pazardan birkaç görüntü...

Ekin en çok bu kedilileri sevmiş :)

Herkes kendi yaptığını ürettiğini satışa sunmuş. El emeğiyle yapılmış işlere bayılırım!

Ekin elbette ev yapımı oyuncakların olduğu standla çok ilgilendi. Satıcı amcası ona çift taraflı bebeği anlatırken...

Bilin bakalım Ekin almak için hangisini seçti?

İşte bu "kız ayıcık"ı :))

Aylin, Ekin, ben sokakları gezerken, Ahmet ve Murat da fotoğraf çekiyorlardı. Güzelim makinemi yanıma alıp çekmeye başladığım ilk anda şarj etmemiş olduğumu görüp kafamı vuracak duvar araken, Ahmet ve Murat'ın aynı marka hiper süper cep telefonları imdadımıza yetişti. Burada gördüğünüz tüm fotoğraflar bu cihazlarla çekildi (yaşasın teknoloji, ve teknoloji meraklıları :P). Bazılarını da ben çektim ama kendi makinem gibi keyif vermeyince bu işi onlara devrettim :))

Kaleiçi pazarının genel görünümü...

Bunlar da tepeden görünümleri :) Murat abiiii, nerdesin! Ayıcığı alıp kalenin tepesine mi çıktın? :))))

Biz Aylin'le kendimizi kaptırmış sebzelere dalmışken, Bizimkiler de bol bol Ekin'in kale duvarlarında fotoğraflarını çekmişler :) Ama ne güzeldi o sebzeler meyveler...

Murat abisi Ekin'i çekerken...

Alakasız not-1: Dün akşam eve geldikten sonra National Geographic kanalında "Büyük Göçler" belgeselini seyrettim. Ekin uyumasa kesin izlerdi, bayılır çünkü. Yengeçlerin gözlerine asit salan deli sarı karıncaları izlerken de etkilendim ama, yavru antilopun yorgun düşüp o uzun yorucu yürüyüşe dayanamayarak yere yığılması ve annesinin çaresizce onu bırakmak zorunda kalışını izlerken çok etkilendim, gözlerim doldu. Artık belgesel izlerken bile ağlayacak hale geliyorum, nedir bu, normal miyim ben? :)))

İzlerken bu sesi bir yerden tanıyorum dedim. Bir süre sonra "Aaa, Tarkan bu yahu" dediğimde eşim "yok ya, adam orjinaline benzeteyim derken iyice kısık ses yapmış, o değildir" dedi. Google sağolsun öğrendim Tarkan'mış seslendiren belgeseli :P Söylemesi ayıp ama kulaklarım iyidir :)))

Alakasız not-2: Bu ara bunu dinleyesim var. Saat uygun olsa bir de bira açasım :) Öylesine...

"Zamane Hatunları" ve Feminist Bir Yazı

2010-11-05T23:30:00.001+02:00

24/10/2010 tarihli Radikal-2 gazetesinde, Nacide Berber ve Özgün Akduran'ın "Zamane Hatunu" başlıklı haberlerini okudum. Blogumda alıntı yazı paylaşmam pek, ama bunu paylaşmazsam rahat edemezdim, buyrun okuyun!

"Geçtiğimiz ay bir banka ve dergi ortaklığında kadınlar için kısa bir ‘başarılı’ öz yaşam hikâyesi yarışması ilan edildiğini duyduk. Başlık dikkat çekiciydi: “Zamane hatunları!” Yarışmanın mantığı, son 10 yılda gündeme gelen aile ve iş yaşamını uyumlulaştırma politikalarına paralel olarak, hem işe hem de eve yetişen ‘süper kadınlar’ yaratma tasarısının, Türkiye’deki en aktüel göstergesi. Sosyalist Feminist Kolektif olarak, ‘başarıdan’ çok ‘mücadele’ hikâyesi olarak gördüğümüz gerçek hikâyemizle yarışmaya katıldık. Haftaiçinde açıklanan sonuçlara göre öykümüz maalesef yarışmanın sitesinde bile yayınlanmayı hak etmedi.

Bizim hikâyemiz

Kadınların gerçek mücadele hikâyesi, şöyle başlıyor: İstediğimiz bölümü okuyup istediğimiz mesleği yapmaya kalktığımızda, cinsiyetimize uygun bölümler seçip uygun mesleklerde çalışmamız yönündeki uyarılar dört koldan geldiğinde... İşe alım görüşmelerinde yeteneğimiz, bilgimiz, deneyimimiz sorulmadan evli mi bekâr mı olduğumuz, çocuk doğurmayı düşünüp düşünmediğimiz sorgulandığında... Bize ‘kadınlığımıza’ uygun şirket içi roller biçilip “fazlasını yapabilirim” dediğimizde sesimiz duyulmadığında ya da iş hayatında var olmak için ‘erkekleşmemiz’ istendiğinde... İş hayatına bir kez girdikten sonra uzun yıllar aynı pozisyonlarda kalıp cam tavanlara kafamızı çarptığımızda... Nasıl olsa evlenir, çocuk yapar diye düşünülerek adımız ‘meslek içi eğitim alacaklar’ listesine yazılmazken, evlenip çocuğumuz olduğunda da ‘işten çıkarılacaklar’ listesinin başına yazıldığımızda... Erkekler “Abicim hallederiz ama asıl maç yapar, akşama güzelleşiriz” diyerek erkek kardeşliklerini pekiştirip ilerlerken, bu ortamda işini yapmanın mücadelesini vermeye çalışan bizleri, birbirimizi yemekle suçladıklarında... Çocuklar lafa gelince hem kadının hem de erkeğinken, sadece kadınların çocuğu olurmuş gibi ebeveyn iznini doğum izni olarak sunup kreşleri sadece yeterli sayıda kadının çalıştığı yerlerde hak olarak tanımlayan yasalarla yüzleştiğimizde... Bunların suçlusu bizmişiz gibi ne devlet, ne işveren zarara uğrasın diye istihdamdan men cezaları aldığımızda...

Sabah 6’da kalkıp çocukları okula, kendimizi işe yetiştirmeye, akşam 9’da eve gelip hem eve hem de çocuklara yetişmeye çalışıp, haftasonları alışveriş ve çocukların aktiviteleri arasında cambazlık yaparken her şeyin yarım kalmaya başladığını fark edip büyüyen bir eksiklik duygusu yaşamaya başladığımızda... ‘Çocuk da yaparım kariyer de’ dizelerinin davetkâr hayal dünyasına karşın, ev ve iş arasındaki gerilimi yine hayatımızdaki başka bir kadının yardımıyla (annemizin desteği veya ücretli bir yardımcı) aşmaya çalıştığımızı fark ettiğimizde... Ev ile iş arasındaki sıkışmışlığa her pes edişimizin ardından, iş hayatına döndüğümüzde, bir adım geriden başlamak zorunda bırakıldığımızda... Erkeklerle aynı pozisyonlara geldiğimizde bile aynı ücretleri almadığımızı fark ettiğimizde... Erkek çalışanlar tarafından yapılan mobbing’le ya da ‘özel hayatı olmayan hırslı kadın’ yaftalarıyla karşılaştığımızda... Ters giden bir şeye tepki gösterdiğimizde “Özel günündesin galiba?” türü cinsiyetçi şakalarla sözlerimizin değersizleştirildiğini fark ettiğimizde... Etrafımızdaki erkeklerin yaşlarıyla birlikte göbekleri de büyürken, bizlerden daima güzel, bakımlı, zayıf ve ‘presentable’ olmamız beklendiğinde...

Keyifli yorgunluk

İşte bizim hayatla mücadelemiz böyle gerçekleşiyor. Oysa biz de kocamızın sevgiyle ütülediği gömlekle işe gitmek, akşamları yorgun döndüğümüzde, bizim gibi işten yorgun gelmiş erkeğimizin hazırladığı masaya oturup televizyon izlemek, kocamızın bakıp büyüttüğü çocuğumuzla oyunlar oynayıp yatağa gitmek isteyebiliriz. Haftasonları kocamız alışveriş ve temizlik işlerini ayarlarken, biz kadın arkadaşlarımızla balık tutmaya, maç izlemeye, sinemaya, play station oynamaya gidebiliriz. Eve döndüğümüzde kocamıza geçen günü anlatırken, o da tüm gün koşuşturmacada tamamladığı işler yüzünden “keyifli bir yorgunluk” içinde başını omzumuza yaslayıp tatlı tatlı bizi dinleyebilir. Bütün bunları yaparken kocamız şefkati ve problem çözücülüğüyle çok ama çok mutlu olamaz mı? İşte o zaman biz, tıpkı şu an erkeklerin hiç sorgulanmadan yapmış olduklarının kabul edildiği gibi, işiyle aile yaşamını mükemmel derecede uyumlulaştırmış kadınlar oluruz. Sizin de aklınızı kurcalamıyor mu, neden sadece kadınlar uyumlulaşmak zorunda?

Bu yarışma kadınları yüzyıllardır sorumlu oldukları işleri daha mükemmel yapmaya sevk eden, kişiliksizleştiren, bireyliklerini unutturan bir reklam faaliyetiydi. Devlete, sermayeye ve erkeklere sorumluluklarını hatırlatalım. Ev işini, çocuk bakımını erkeklerle paylaşalım, devletten ve sermayeden ebeveyn izni, çocuk bakımı, kreş talep edelim. O zaman hayat, hem kadınlar hem erkekler için daha sahici mutluluk ve başarı hikâyeleriyle dolu olacaktır.

NACİDE BERBER/ ÖZGÜN AKDURAN Sosyalist Feminist Kolektif "

Meslekler ve İnsanlar Serisinde Bir Mimar-Anne :)

2010-11-04T15:25:00.003+02:00

Beter Böcek'in babası Syrakusa'nın bir süredir kahkalarla okuduğum bir yazı dizisi var; "Blogger analizleri: meslekler ve insanlar".

"Bu hafta aklımda olan blog fikri şu. Daimi takip eden blog dostlarımın meslekleri hakkında yazmak.
.................
Mesleği yazmanın yanısıra kişileri de bloglarından tanıdığım kadar , dahası kafamda oluşan profillerini de yazıya dökmek anlamında bir tür proje bu. "

diyerek başladığı yazı dizisinde bugünün konusu bendim! Bir mimar-anne (mimar-baba da bolca var yazıda :) ) profili için bu eğlenceli yazıyı okumaya buyrun :))

Bizi de bu seriye dahil ettiğin için teşekkürler Syrakusa :) Ellerine sağlık!

(Çizim şu siteden alınmıştır)

Sonbahar ve Elmalı Etkinlikler

2010-11-01T09:45:00.003+02:00

Sonbahar geldiğinden beri bol bol elma yemeye başladık. Evde daha önceden hazırladığım oyun kartlarından bazılarını Ekin'le yeniden oynayalım diye çıkardım. Bu kez konumuz çok sevdiğimiz elma olsun :)

Elmanın yaşam döngüsü kartları (şurdan)

Daha önceki bir yazımda bu kartlardan bahsetmiştim, sayılar ve elmalar oyunu. Sık sık tekrarladığımız bir oyun bu. Ekin de sayıları sevdiği için yeniden yapmaktan hoşlanıyor. (kartlar şurdan)

Bunlar da "Meraklı Minik" dergisinin verdiği güzel kartlardan bir grup. Meyveler ve meyve ağaçlarını eşleştirme oyunu.

Ev Yapımı Oyun Hamuru

2010-10-27T18:00:00.001+03:00

Geçen gün Montessori eğitimi yahoo grubumuzda oyun hamuru konusu geçince, uzun zamandır kullandığım bir tarifi yazdım. Sonradan bana ayrıca soran çok olunca buraya da yazayım diye düşündüm. Hazır hamur kullanmayan, kendi hamurunu kendi yapan biri olarak bize en çok getirilen hediyenin hazır oyun hamuru olduğunu söylesem şaşırır mısınız? Ben şaşırıyorum doğrusu! :))))

Tarifi şuradan kaydetmiştim: http://atasofrasi.blogspot.com/2007/09/oyun-hamuru.html . Oradaki tarif aynen şöyle:

"MALZEMELER:

1 su bardağı un
1/2 su bardağı tuz
1 su bardağı su
1,5 yemek kaşığı sıvıyağ
1 yemek kaşığı krem tartar
İstediğiniz renk gıda boyası

YAPILIŞI:

Bütün malzemeleri iyice karıştırıp teflon bir kabın içine koyun. Ocağı çok kısık açarak üzerine koyun ve hızlı hızlı karıştırarak pişirin. Tencereye yapışmaması ve topaklanmaması gerekiyor.Kaşığa yapışmayacak hale gelene kadar pişirin. Soğuyunca hamurunuz oynamaya hazırdır. "

Harika kıvamda oyun hamuru elde ediyorsunuz bu tarifle. Ayrıca kızımın herşeyin dışarıdan alınmayacağını, birçok şeyi evde de rahatlıkla yapabileceğimizi bilmesi açısından da önemli bence evde hamur hazırlamak. Tıpkı kendi ekmeğimizi, yoğurdumuzu, pizzamızı, kurabiyemizi, pastamızı, bisküvimizi, meyveli sütümüzü vs. evde yapıp dışarıdan almadığımız gibi...

Ekin, temmuz ayında yaptığımız ev yapımı hamurumuzla hala oynuyor, çok da dayanıklı. Kapalı hediye oyun hamuru kaplarında :))) saklıyoruz ve çok uzun süre dayanıyor.

Ekin'in yazın yaptıklarından birkaç örnek:

Ekmek (bizim evdeki ekmeklerin formu böyle olmuyor ama, fırından alınan ekmek diyelim :P)

İnsan yüzü (buna bayılmıştım ben!)

Bu neydi yahu? Pastaydı sanırım, hatırlayamadım şimdi :)

"Oyun hamurunun üzerine elimizdeki herşeyi bastıralım" oyunu :P

Tabak Boyama

2010-10-23T19:15:00.002+03:00

Baba-kız doğaçlama sanat günlerinden biri :)) Ekin'in yatmasına yakın bir saatte, odasından kapıp getirdiği kağıt tabaklar, suluboya ve fırçalarla kendiliğinden gelişen sanat çalışması...

Çalışma tamamlanınca annenin her zaman yaptığını kızı yapmak istedi. Çalışmalara isim ve tarih yazdı :) Kendi tabağına E harfini (ters olarak), babasının tabağına da A harfini yazdı, üzerine de o günün tarihini attı (tabi kendince). Bu arada harf çalışması falan yaptığımız yok (el yazısı muhabbetinden dolayı harf işine girmekten çekiniyorum) kendi kendine öğrenmiş sanırım. A ve E'yi bize hiç sormadan yazmasına biraz şaşırdım doğrusu! Ama son aylarda Ekin'de müthiş bir harflere merak başladı. Montessori eğitiminde 4 yaş okuma-yazma çalışmaları için uygun bir yaştır, nedeni ortada :)

İşte sonuç ürünler :)

Aşağıda da Ekin'in daha önce yaptığı tabak boyamalar var, bu kez sıcak renkler kullanarak yaptığı...

Bir Evi Tasarlamak ve Yapmak

2010-10-21T11:30:00.005+03:00

Harika bir mimar olduğu kadar, harika bir baba da olan sevgili eşim, harika bir kitapla çıkageldi geçen gün :) YEM Yayınlarından, Eylül 2010 basımlı, "Çocuklar İçin Şantiye Günlüğü / Bir Evi Tasarlamak ve Yapmak" adında heyecan verici bir kitap, gördüğümde Ekin'den önce bende okuma isteği uyandıran :)))

Kitap Tim adında bir çocuğun ailesine, mimar olan amcasının bir ev tasarlamasını ve evin yapılış aşamalarını anlatıyor. Evin nasıl tasarlandığından (projeler, maketler, etüdler) başlayıp, şantiyenin kurulması, yıkım ve temelden itibaren binanın tamamlanmasına kadar şantiyede neler yapıldığını aşama aşama anlatan ve bu anlatımı harika çizimler ve detaylarla destekleyen bu kitaba ben bayıldım! Neden acaba :)))

Her sayfanın solunda yazılar, sağında şaniyenin anlatılan aşamasının çizimleri yer alıyor. Soldaki sayfa tekrar açılıyor ve iç sayfada konuyla ilgili detaylar, çocuklar için çeşitli oyunlar yer alıyor.

Mimarın neler yaptığını, bir evi tasarlayıp yapmanın nasıl olduğunu çocuklara anlatmak için çok yararlı ve güzel bir kitap bu. Hatta benim tavsiyem yetişkinlerin de bu kitabı okuması :)) Ne de olsa ülkemizde hala bir mimar ne yapar sorusunu yanıtlayamayan yetişkin sayısı oldukça fazla... Hele "mimarım" dediğimde "iç mi dış mı" diye soranlara söyleyecek bir sözüm yok (aslında söyleyeceğim çok şey var da...) Onlara bu kitabı okuyup özet çıkarma cezası veriyorum :P

4 senedir kendi isteğiyle mimarlıktan uzak kalmış bir mimar-anne olarak çizimleri okşayarak sevdiğimi söylersem gülmeyin bana :)) Ama öyle güzel çizimler ve detaylar var ki...

İlk fikirler...

Maket...

İç ve dış görünüşler (bakınız hepsi bir arada değerlendiriliyor!)

Planlar...

Şimdi Ekin'le paylaşmaya geldi sıra :) Ofisteki mimarlık kitaplarımıza (özellikle Gaudi) bayılan, geçen sene kendi dolap projesini çizen, herkese "ben hem mimar, hem ressam olacağım" diye ilan eden kızımla bu kitabı incelemek çok keyifli olacak :)))

Önemli Not: Bu konuyla ilgili, "How A House is Built" başlıklı yazıda çok güzel çalışmalar yapılmış çocuklarla. Bir göz atmanızı öneririm :)

Yırt - Yapıştır Etkinliği

2010-10-19T17:30:00.001+03:00

Çeşitli etkinliklerin yer aldığı 4-5 yaş için kesme yapıştırma kitabımızdan bir örnek. Kağıt parçalayıp yapıştırma, bir çeşit kağıt mozaik çalışması ile meyve sepeti oluşturduk. Sıkıldıkça her gün bir çalışma yapıyoruz.

Mor, sarı, turuncu ve kırmızı renkli el işi kağıtlarıyla meyveleri, evdeki kırpık yeşil kağıtlarla da meyve tabağını kapladık :)

İşte Ekin'in yırt-yapıştır tekniğiyle yaptığı meyve sepetimiz...

Ekin'in İlk Piyano Dersi

2010-10-18T17:00:00.001+03:00

Aslında aklımda piyano falan yoktu. Ekin'e müzikli oyun grubu gibi birşeyler arıyordum. Hemen yakınımızdaki bir müzik merkezine uğradım sormak için. Grup olarak bir programları olmadığını, fakat bir enstrümanla başlayabileceğini söylediler. Ekin'i piyano başına aldılar, çok ilgilendi. Eğitmenin de küçük yaş grubuyla çalışmaya alışık olduğunu söylediler. "Bir düşünelim" dedim.

Bu düşünme sırasında Ekin sık sık piyano dersine ne zaman başlayacağımızı sordu. Herkese piyano çalmayı öğreneceğini anlattı :)) "Sanırız ilgi duyuyor", dedik ve cumartesi ilk dersimize gittik.

Piyano başında Ekin ve Ezgi öğretmeni :)

Ezgi öğretmenin yaklaşımı çok güzeldi, küçük bir kızla nasıl konuşacağını, tuşları, vuruşları nasıl anlatacağını çok iyi biliyordu. Ekin de müthiş dikkatle dinledi ve tekrar etti. En önemlisi zorlamadan sıkmadan piyanoyu sevmesiydi.

Minik parmaklarıyla ilk olarak doğru basışı ve do sesi çıkarmayı öğrendi :))

Ellerimizi çırpmaya alkış denir Ekin'ciğim, ama piyano dilinde vuruş deniyormuş :)))

Eve piyano alma hayalim gerçek olacak galiba :)) Ekin severse ve devam ederse (kesinlikle zorlamayacağız) yeni evimizde bir piyano odası oluştururuz diye hayaller kurmaya başladım bile. İçimden ama :)))

Yaşasın müzik!

Mandaldan Roketler

2010-10-15T10:45:00.000+03:00

Yine Ekin'in uydurduğu bir oyun :)

Geçen haftalarda mandallarla oynarken kendi ahşap mandallarını bırakıp renkli mandalları istedi. "Ne yapacaksın?" diye sordum. "Süpriz!" dedi.

Odasına bir süre için girmemi istemedi süprizi bozulmasın diye. Sonuçta annesi için yaptığı rengarenk roketler çıktı ortaya, tabi süpriz olarak :))

Ekin'in 4 Yaş Partisi

2010-10-13T13:30:00.007+03:00

Öncesinde organizasyon ve hazırlıklar, sonrasında yorgunluk, babaannenin bizi ziyareti, jimnastik, yapılması gereken alışverişler gibi işler nedeniyle sonunda Ekin'in doğumgünü partisinden fotoğrafları yayınlayabiliyorum...

Evden çıkmadan önce...

Parti için temamızı Ekin'in isteğiyle "tavşan" olarak belirledik. Tavşan şeklinde pasta, tavşan şeklinde balonlar ve her renkte tavşan kulakları :)

Evde kendi pişirdiğim yiyecekler... Partimiz için lezzetli ikramlar hazırlamaya çalıştım (arka sıradaki mini toplar, sevgili Işıl'ın gönlünden kopup bu masaya geldiler :))) ). Minik misafirlerimizin, özellikle Eren'imizin :) ilgisine bakılırsa lezzetli olduklarına şüphe yok :))

Aynı anda hepimizin oturamadığı masamız. Malum, çocuğu olanlar pek oturamadılar :)))

Palyaço ablamız...

Yüzü boyanan doğumgünü çocuğu...

Ekin, pek sevdiği Derin ablasıyla...

Parti güzellerimizden bazıları...

Bu yakışıklı da en minik misafirimizdi, bebek Asım :)

Pasta zamanı !...

Annesinin kuzusu...

Parti yorgunu :))

Bunlar da Ekin'in 4 yaş partisine katılan küçük dostlarımıza hazırladığımız hediyeler. "Ekin'in hediye defteri" ve neşeli çıngıraklar :)

Partimize katılan tüm ailemize, dostlarımıza ve küçük arkadaşlarımıza teşekkür ederiz. Birlikte kızımızın yeni yaşını kutlamaktan mutluluk duyduk. Hep beraber nice sağlıklı yaşlara... (facebook'tan güzel dilek ve yorumlarını ileten dostlarımıza da ayrıca teşekkürü borç biliriz :)) )

Sonradan eklenen önemli not: Her aşamada planlama ve uygulamada destek olan, çocuklara verilecek hediyeleri tasarlayıp organize eden, Ekin'e cici bir elbise bulamayınca hemen devreye girip her zamanki zevkli seçimiyle olayı çözen sevgili eşime de çok teşekkür ederim. İşinin gücünün arasında "nerden çıktı şimdi bu?" demeden koşuşturup durdu, her zaman olduğu gibi isteklerimizi önemsedi. Sen birtanesin!

1, 2, 3 veee 4!

2010-10-02T23:56:00.000+03:00

2 Ekim 2006 günü, Ekin'in doğduğu gün...

Ekin 1 yaşında...

Ekin 2 yaşında...

Ekin 3 yaşında...

...ve Ekin artık 4 yaşında...

İyi ki doğdun canım kızım... Bu geçen 4 yıl, seninle geçirdiğimiz 4 yıl, önceki hayatımızdan çok farklıydı. Seninle anne-baba olmayı öğreniyoruz, hayata senin gözünden bakmayı, küçücük şeylerle mutlu olabilmeyi, sağlığına ve sağlığımıza şükretmeyi, birarada olmamızın değerini, seninle birlikte olduğumuz her anın hızla geçip gittiğini... ve daha sayamadığım birçok şeyi... seninle öğreniyoruz.

Minicik bir bebekten bir çocuğa dönüşüyorsun. Bunu izlemek çok güzel! Umarım ileride güzel hatırlayacağın bir çocukluk geçirmeni sağlayabiliriz, düşününce mutluluk duyduğun.. Ve umarım çok mutlu bir hayatın olur.

Bize yaşatttığın tüm duygular için teşekkürler bebeğim. İyi ki doğdun! İyi ki hayatımızdasın!

Not: 2 Ekim'de yapacak olduğumuz doğumgünü partimizi Ekin'in birkaç gündür hafif gribal durumu nedeniyle önümüzdeki haftaya erteledik. Yukarıdaki fotoğraf evdeki mini kutlamamızdan mini bir detay :)

Montessori Materyalleriyle Çalışmalar / Pembe Kule (Pink Tower)

2010-09-21T02:40:00.003+03:00

Bu yazım, mayıs ayında kahverengi basamaklarla ilgili hazırladığım yazının devamı niteliğinde.

Montessori duyu materyallerinden pembe kule / pink tower, çok basit gibi görünen ama çocuğa çok önemli şeyler öğreten bir materyal.

Çalışma için önce çocuğa teklif yapılır. Her bir küp tek tek bulunduğu yerden alınır, ağırlığı hissedebilmek için iki elle çalışma halısına taşınır (her defasına tek bir küp taşınmalı). Küpler karışık şekilde çalışma halısına konulur. Önce beraberce küpler hakkında konuşarak (büyük/küçük/daha büyük/daha küçük gibi) dizilim yapılabilir. Küplerin boyutu 1'er cm artarak büyüdüğü için, küplerin birbirlerinin köşeleri üzerine konulduğu çalışmada hata kontrolü en küçük küple yapılır. Yetişkinin müdahalesi olmadan çocuğun kendi hatasını farkedebilme özelliği, diğer Montessori materyalleri gibi pembe kulede de bulunur. Şu yazıda pembe kulenin nasıl taşınacağı ve pembe kulelerle nasıl çalışılacağı çok güzel anlatılmış.

Buradaki fotoğrafları Ekin'le aylar öncesinde yaptığımız bir çalışmadan kullandım...

60 farklı genişletilmiş çalışmanın bulunduğu Almanca bir kaynak almıştım İzmir'deki Montessori seminerinde, oradan birkaç çalışma...

Aşağıdaki çalışmayı ben yaptım :) Dengede tutmak hiç kolay değildi ama çok eğlendim. Küplerle oynamak çocuklar kadar büyüklerin de hoşuna gidebilir, değil mi?

Yazın Son Tatili

2010-09-16T16:09:00.006+03:00

Bu bayramı çekirdek aile olarak geçirmek istedik. Arefe günü birkaç ziyaretten sonra vurduk kendimizi yollara. Yola çıktığımızda nereye gideceğimizi bile düşünmemiştik :) Böyle tatilleri daha çok seviyoruz, doğaçlama :)) Balayımız bile böyle geçmişti, kuzeye doğru gitmiştik, sonbahardı, harika yerler görmüştük, canımız nerde isterse orada kalmıştık. Bu kısa bayram tatilinde de böyle oldu. Mordoğan ve Karaburun'daydık. Hava da çok güzeldi, bol bol yüzüp dinlenme fırsatı bulduk.

Haydi plaja!

Bu tatilde Ekin'e bol bol arkadaş edinme fırsatı doğdu. Zaten gittiğimiz herhangi bir yerde arkadaş yoksa (yaşı büyükler tercih sebebi :P) biraz keyfi kaçıyor.

Babayla sokaklarda keşif...

Kaldığımız yeri tercih etmek zorunda kalışımızın sebebi aşağıdaki fotoğraf! Ekin daha adımımızı atar atmaz Irmak'la tanışıp oynamaya başladığı için başka alternatifimiz olamazdı zaten :))

Ha, bir de Köpük'ümüz vardı.

Güzel minik koylar keşfettik daha önce gitmediğimiz...

Babamın t-shirt'üyle çok eğlendim :)

Bir-iki-üç! Kollar havaya!

Yamaca güzelce yerleşmiş, "ben buradayım!" diye bağırmayan yapılar. Doğaya uyumlu, doğaya saygılı...

Severiz kapıları ;)

Yine bir plaj, yeni arkadaşlar, hummalı bir çalışma... Hep beraber kumlarla oynuyorlar...

Ağaçların altında gel keyfim gel (değil mi aşkım?) ;)

Mavi bayraklı plajda meditasyon :)) E, bu da bir nevi trans hali, Ekin kitaplarına dalmış...

Trans bitti, kudurma vakti!

Canım İzmir'im, her güzelliğe ne kadar yakınız...

Akşam İskele'de yürüyüş...

Balıkçılar...

Gece harika bir yemek yedik ve yine Ekin'in yeni arkadaşları oldu. Bu mini tatilde hep 5-6-7 -8 yaşlarında arkadaşlar edindi. Onlarla çok güzel oynadı (ilk gün biraz arıza çıkarsa da :P). Artık büyüyor ve oynarken benim yanına gitmemi bile istemiyor. Bir de arkadaşlarıyla konuşmamı istemiyor, oyunlarını böldüğümü düşünüyor olmalı :))

Birazdan balıkları böyle yiyeceğim!

Güzel bir tatildi, beraberdik, keyifliydik. Küçük kaçamaklar ilaç gibi geliyor insana. Eskiden daha sık yapardık, işler güçler derken biraz azalttık. Hayat güzel, gelsin doğaçlama tatiller :)))

Not-1. Şimdi gündemimizde Ekin'in 4. yaşı için yapacağımız doğumgünü partisi var. Geçen seneki çok eğlenceliydi, bu sene de böyle olur umarım.

Not-2. Nurturia kullanıcısı sevgili "keremseda", bana gönderdiğin nazik mesajı aldım, fakat cevap yazamıyorum artık. Sana buradan teşekkür etmek istedim: Çok iyiyim, herşey yolunda :)

Not-3. Bu aralar kış etkinliklerimizi de planlamaya çalışıyorum. Ekin İngilizce'ye devam edecek (neresi olacağına karar vermeliyim), jimnastik de aynı şekilde. Yeni bir şeyler daha var eklemek istediğim, belli olunca yazacağım :) Sanırım yine kreş olmayacak. Ne kadar geç, o kadar iyi bana kalırsa :)

Not-4. Planlarım çok, enerjim az. Kendimi kilo alma kampına almaya karar verdim. 49,5 - 50,5 arasında geziniyorum. En az 5 kilo hedefliyorum. Hadi bakalım. Önüme ne çıkarsa yiyeceğim :)))

Maskeler...

2010-09-07T15:40:00.004+03:00

Uzun süredir devam ettiğimiz atölye çalışmalarında birçok maske ve el kuklası yaptık. Ara sıra makinemle gittiğimde çalışmaları fotoğraflamaya çalışıyorum. İşte yaptığımız birkaç eğlenceli maske...

Ördek maskesi

Bu maskeyi yaparken Ekin korsan yayın yapıp, artan malzemelerle kendi özgün maskesini yaptı :)

Atölye çalışmasından bir görüntü...

Tüm çizme, yapıştırma işleri Ekin'e ait. Kesmesi zor malzemeler için anne yardım ediyor. Büyük abi ablaların yanında daha küçük çocukların minik elleriyle çalıştıklarını görmek çok hoş oluyor :)

İşte ördek kız :P

Palyaço maskesi

Kalıp üzerinden kartona çizim...

Palyaçonun saçları için kurdele geçirip bağlama...

Ve minik palyaço!

Balık maskesi

Anne yardım ederken :)

Kumaş üzerine kartonları yapıştırırken bana ihtiyacı olmadığı için "Sen git anne, ben yapıştırken karşıda durabilirsin" demişti :)

Tüm parçaları silikonla yapıştırması için Suat abisini beklerken...

Ve şirin bir balık :)

Sadece maskeler değil, harika el kuklaları da yapıyoruz bu atölyelerde. En güzel tarafı tüm malzeme ve renk seçimlerinin çocuklara bırakılması ve çocukların kendileri yapmaları için desteklenmeleri. Elbette her şeyi çocukları için yapmaya çalışan anne-babalar da oluyor :)

Koca bir sepet dolusu kuklamız ve maskemiz oldu :) İpler Gölgeler Kukla Tiyatrosu'nun sevecen ekibine teşekkür ederiz :)

İpler Gölgeler Kukla Tiyatrosu'nun facebook sayfasına tıklayıp, atölye çalışmaları ve kukla gösterileri albümlerine bakabilirsiniz. Bizim de fotoğraflarımız var orada :) Özellikle de komik uzaylı fotoğraflarımıza bayılıyorum ben :))

Kirpi Kolajı Yaptık

2010-09-01T10:21:00.002+03:00

Renkli kartonlardan zemini ve kirpinin gövdesini hazırladık.

Ekin keçeli kalemlerle kirpinin ağzını, ayaklarını ve kirpinin üzerinde durduğu çimenleri çizdi :)

Evdeki yün iplerden kirpinin dikenlerini oluşturduk.

Kirpimizin tamamlanmış hali. Biraz baygın bakıyor değil mi?

Orijinali için şuraya bakınız :))

Ekin Tuval Başında - 1.Bölüm

2010-08-30T09:20:00.001+03:00

Yaklaşık 2 ay önce Ekin'e babası büyük tuvaller getirmişti. Öyle heyecanlandı ki Ekin, arka arkaya iki gün tuvallere resim yaptı. Ama anne ancak yayınlayabiliyor :) Bilen bilir Ekin'in resim yapmayı ne kadar sevdiğini. Şu yazımda boyadığı küçük tuvallerden bahsetmiştim.

"Ben büyünce hem ressam, hem mimar olacağım" diyor önüne gelen herkese, hiç o yönde telkinimiz olmasa da. "Zaten şimdiden ressamım ben!" diye ekliyor :))) İleride hangi mesleği seçerse seçsin emin olduğum bir şey var, sanatçı ruhunu mutlaka katacak işine :)

Malzemeler hazırlandı, tuval balkon penceresinin önüne özenle yerleştirildi ve küçük ressamımız işe koyuldu...

Baba ve anne dönüşümlü olarak asistanlık yaptılar. Görev palete boya doldurmak, küçük ressamın elleri serbest olsun diye paleti tutmak :)

İşte 1. tuvalin bitmiş hali. Sırada 2. tuval var. O da bir sonraki bölümde...

Kış Hazırlıkları ve İstanbul Kitapları

2010-08-24T11:08:00.002+03:00

Bu aralar kış için hazırlıklara başladım. Kışın özlediğimiz ve bulamadığımız sebzelerden biraz stok yapma işi ile meşgulüm :) Gerçi abartmaya da gerek yok, kışın kendine özgü harika sebzeleri de var zaten. Ama evde bamya delisi bir baba ve kız varsa, kışın da bamya diye tutturuyorlarsa, derin dondurucuda bulundurmak gerek :))) Zaten en uğraştırıcısı bamya hazırlamak. Yıka, kurumasını bekle, ayıkla, doğranmış domates ve limonla azıcık pişir, yine soğumasın bekle ve sonunda hazır! Geçen haftalarda da tıpkı geçen sene olduğu gibi harika Balıklıova/Gülbahçe bamyaları hazırlamıştım zaten. Kışın sıkışınca, hazırlaması en çabuk yemeklerden biri, ve tabakların silip süpürülmesi garanti :)

Ve tabi kışın asla almadığım bir sebze, domates... Ama kullanmayı en çok sevdiğim sebze de o. Neredeyse her yemekte kullanıyorum. Her sene doğrudan rendeleyip kaplara doldurup derin dondurucuya kaldırırdım, bu sene kayınvalide usulü konserve işine giriştim, bakalım nasıl olacak?

Birkaç kilo barbunya ayıklanıp kaldırıldı zaten çoktan, onlar da kışın pratik yemeklerinden olmayı bekleyecekler :P Biraz da kırmızı biber közledim mi tamamdır benim kışlık sebze hazırlıklarım!

Bu kadar sebze demişken, bu ara okuduğum kitaptan bir bölümü paylaşayım:

"... Durup dururken neden takılıp kaldım dereotuna?

Yalnız dereotuna mı? Yalnız manavların önünden geçerken, kış sebzelerine, top top lahanalara, birer beyz adacık gibi duran karnabaharlara, yaprak yaprak pazılara, hep sonbahar renklerinden elmalara, portakallara, mandalinalara, muzlara, sonra çürümüş yaprak alacalı muşmulalara, kıpkırmızı turplara, zebercet yeşili pırasalara baktıkça yaşamak sevinci duyabiliyorum; yalnız onlarla. Karanlık, pis, kirli ve çirkin hayatlar silinip gidiyor sanki. Gazetelerin manşetleri, televizyon haber bültenleri, radyoların saat başı haberleri sanki ulaşamıyor.

Dereotu içimi arındırıyor."

Selim İleri şimdiye kadar okuduğum bir yazar değil. Ama bu kitabı zevkle okuyorum. İstanbul'un eski mevsimleri, çiçekleri, plajları, semtleri çocuksu bir naiflikle anlatılmış, belki de çocukluk anıları üzerine kurgulandığı için. Böyle bir hoşluğa ihtiyacım vardı bu aralar...

Arka kapaktan alıntı:

"Artık kimsenin bilmediği, hatırlayanların -hatırlamak isteyenlerin, belki- bile kalmadığı bambaşka bir İstanbul... Oysa topu topu 50 yaşında bir yazarın (1998'te tabi) anıları... Unutulmuş "bencil hesapların buzlu sularında" yok edilmiş bir İstanbul... Selim İleri yazdı."

Ve İstanbul kitapları serisinin diğer kitapları...

İstanbul çok güzel ve çok değerli bir şehir. Ama aynı zamanda berbat edilmiş ve yaşanılmayacak hale getirilmiş bir şehir. O nedenle İstanbul'da yaşamak istemezdim. Arada sırada gidip güzelliklerinden nasiplanmek daha akıllıca bana kalırsa :)) Ama tabi ben İzmir'i çok seven biri olarak böyle söylüyorum.

A, bu arada Ekin neler yapıyor? Her zamanki gibi resimler, ceviz kabukları, çam fıstıkları, çakıl taşları boyamalar, pembe kuleyle varyasyonlar, buzdolabı magnetleriyle tasarımlar, arkadaşlarıyla gezip tozup oynamalar... O benden daha meşgul gibi :)))

İpek ve Ceyda ile atölye ve sonrasında balkonda oyun, uzun zamandır görüşemediğim biz Urla'ya taşınınca daha çok görüşeceğimizi düşündüğüm arkadaşım Evren'in kızı Ece ile elele dolaşma, Işıl'cığım ve tatlı oğlu Sarp'la akşam gezmeleri. Kızımın günleri böyle geçiyor.

Işıl ve Sarp'la yaptığımız gece gezmelerini ben de çok seviyorum. Bol bol sohbet ediyoruz, çocuklar da sorunsuz oynuyorlar. Işıl'la planlar yapıyoruz, hayaller kuruyoruz, şurdan burdan konuşuyoruz, çocuklarımızın parka ilk geldiğimizde deli gibi koşuşturmalarına gülüyoruz. Ve finali hep dondurmayla yapıyoruz! Dondurma dedim de Işıııııııl, hangi akşam buluşuyoruz? :))))

Dokunma Tabletleri / Touch Tablets

2010-08-19T16:46:00.001+03:00

Dokunma tabletlerinden, kendi hazırladığımız zımparalı rakamlar/sandpaper numerals 'la ilgili yazımda bahsetmiştim. Dokunma tabletlerini zımparalı rakamlarla aynı yöntemle hazırladım. 3 farklı kalınlıkta/pürüzde zımpara kağıdı kullandım. Onlarla eşleştirme ve sıralama oyunu oynuyoruz.

Eşleştirme oyununda her bir tableti iki parmakla "hissedip" sepetten eşini bulmaya çalışıyoruz.

Sıralama oyununda "az pürüzlü"den "çok pürüzlü"ye doğru tabletleri sıralıyoruz.

Not: Dokunma tabletleri ile ilgili yaptığımız oyunun kaynağı şurada.

En Tatlı Muzlu Süt :)

2010-08-12T21:59:00.000+03:00

Basit bir muzlu süt hazırlığı bile bir çocuğa ne çok şey kazandırır ve ne çok eğlendirir!

Kendisinin yapmasına fırsat verirseniz, annesine kendi elleriyle nefis bir muzlu süt hazırlayabilir :) Çok önemli bir iş yapıyor edasıyla, kendi başına birşeyler yapabildiğini hisseder ve başarısının sevincini yaşar. Biliyorsunuz bu yaşlar "ben yapabilirim!" yaşları. Kendi yapabilmesi için ona imkan sunmalıyız. Bağımsız ve özgür bir birey olabilmeleri için ona fırsat vermeliyiz. Bir işe başlama, sabırla o işi tamamlamaya çalışma, işi bitince malzemeleri toparlayıp, ortamı eski düzenine getirme becerilerini kazanabilmesi, yetişkin hayatında çok işine yarayacak kazanımlar.

İşte bu nedenle Montessori eğitimine bayılıyorum, çocuğun bağımsız ve kendi kendine yeten birey olması yolunda, ona çok önemli şeyler kazandırıyor. Şimdilik İzmir'de bu eğitimi verebilen bir okul olmadığı için, evde elimizden geldiğince bu konuda Ekin'i desteklemeye çalışıyoruz.

Bir muzlu sütten nerelere geldim :P

Ben yemek hazırlığı yaparken Ekin'in benden bıçakla bir şeyler kesmek istediğini söyleyerek bıçak istemesinden geldik aslında buralara :))))

Muzu soyma, doğrama, balı ve sütü ekleyip rondoda karıştırma ve süt içmediği halde (süt ürünlerini sever ama süt içmez ;) ) zevkle içmesi aşamalarını aşağıda görebilirsiniz :)))

Evdeki tüm işlere katılmaya bayılıyor Ekin. Ben de onun yapabileceği işleri veriyorum, ekmek makinesinde ekmek hazırlığı, kendi odasının toplanması, kek kurabiye yapma, yoğurma çırpma, silme süpürme vs.... Çok çalıştırıyorum kızımı :P

Bu arada kızımın eliyle yaptığı muzlu sütü içmek de pek güzelmiş :))

Eğlenceli Bir Boyayla Resim Zamanı!

2010-08-11T09:00:00.001+03:00

Bu boya yapımını pek çok yerde görmüşsünüzdür; nişasta, su ve gıda boyası karışımıyla elde edilen bir boya. Ekin'in, boyayı hazırlama aşamasına da dahil olarak daha çok eğlendiğini söyleyebilirim.

Küçücük ellerle boya hazırlığı :)

Hooop, elleri daldır...

Ellerinde boyayı hissederek resim yapmak ne güzel!

Ve sonuç; işte resimler...